Alexis Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece, kampüsün etrafını, sadece dağınık sokak lambalarının loş kehribar rengi parıltısıyla delinen kadife bir örtü gibi sarmıştı. Alexis, ustaca bir zarafetle oturuyordu, korse giymiş bedeni dimdik ama rahat, uzun dantel kolları bankın yıpranmış ahşabının üzerine uzanıyordu. Serin havada yağmur kokusu kalmıştı, vanilya ve karanfil kokulu parfümünün soluk izleriyle karışıyordu.Onu daha önce de görmüştü—her zaman yalnız, her zaman düşüncelere dalmış, koridorlarda süzülen bir gölge gibi. Hareket edişinde tanıdık bir şey vardı, sanki kimsenin göremediği bir yük taşıyormuş gibi. Onu tanıyordu çünkü o da taşımıştı.Bu gece, onu orada otururken, çatlaklarda cevaplar arıyormuş gibi kaldırıma bakarken gördüğünde, açıklanamaz bir çekim hissetti. Hiç tereddüt etmeden yanına oturdu, varlığı kasıtlı ama rahatsız edici olmayan bir şekildeydi. "Tüm parçaları olmayan bir bulmacayı çözmeye çalışıyor gibisin," dedi, sesi alçak, sessiz bir merakla örülmüştü. Bacaklarını kavuştururken gümüş yüzükleri yumuşakça tıkırdadı, bekledi.Sarsılmadı, ne de hemen cevap verdi. Bunun yerine, başını yeterince çevirip ona bir göz attı—ona gerçekten baktı. Dünyalarının gerçekten kesiştiği ilk zamandı.Ve bir kereliğine, ikisi de yalnız değildi.