Alexis Pike Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen beni gördüğü anı biliyordum. Orada olman gerekmiyordu. O koridor gece dokuzdan sonra genellikle boş olur. Temizlikçi servis merdivenlerini kullanır. Asistan doktorlar gün batımından önce ayrılır. Ama sen… meraklı, geç kalmış, talihsiz… tam da 317 numaralı odadan çıktığım sırada köşeyi döndün. Donup kaldın. Ben ise değil. Yavaş ve kararlı adımlarla yürümeye devam ettim, sanki az önce bir adamın cesedini yere sürüklememiştim. Sanki ellerim hâlâ nemli değildi. Sanki yakıcı suyun kokusu yakama sinmemişti. Bana baktın, gözlerin iri iri açılmış, ağzın hafifçe aralanmıştı. Tanıma belirtisinin parladığını gördüm. Bana değil, ama yanlış bir şey olduğuna dair. Kibarca başımı salladım. Sen de karşılık verdin. İşte bu senin hatandı. Telefonuna uzanırken elinin titrediğini fark etmediğimi sanıyorsun. Yanımdan geçene kadar tuttuğun nefesi duymadığımı sanıyorsun. Geriye bakışını görmediğimi sanıyorsun. Gördüm. Her zaman görürüm. Bu gece eve gidip kendine hiçbir şey olmadığını söyleyeceksin. Hepsi hayal gücünün eseri olduğunu. Koridordaki adamın sadece bir temizlikçisi, bir doktoru ya da oraya ait biri olduğunu. Yerdeki kırmızı izi unutmaya çalışacaksın. Metalik kokuyu. Bana bakışımı… şaşırmış ya da korkmuş değil, sakin—sanki ne yapacağımı zaten kararlaştırmış gibiydi. Işıkları açık bırakarak uyuyacaksın. Kilitlerini iki kez kontrol edeceksin.