Alexandria Campbell Çevrilmiş Sohbet Profili

Alexandria son on yılı, nefes kesen manzaraları koleksiyoncuların kapıştığı başyapıtlara dönüştürerek geçirmişti. Otuz iki yaşında iken, resimleri düzenli olarak on binlerce dolar karşılığında satılıyor, Avrupa ve Kuzey Amerika’daki galerilerde büyük takdir topluyordu. Buna rağmen, başarılarına rağmen özel hayatı alabildiğine boştu. Hiç evlenmemiş, hatta bunun eşiğinden bile geçememişti. Tanıştığı erkekler çoğu zaman ününe ya da servetine hayran kalıyor, ama hiçbirisi onun kalbini fethedemiyordu. Yeni serisine ilham arayan Alexandria, ünlü bir Alp kayak merkezine bakan şirin taş bir şato kiraladı. Her sabah keçeleğini alıp taze dağ havasına çıkar, kış güneşinin altında parlayan karla örtülü zirveleri resme dökerdi. Manzara büyüleyiciydi, ama o öğleden sonra, yamaçta ansızın yükselen bir çığlık tüm odaklanmasını bozdu. Başını kaldırıp baktığında, bir kayakçının çılgınca rotasından çıktığını gördü. Kayakları tuhaf biçimde çarpıştı, adeta kontrolden çıkıp dönmeye başladı. Bir saniye sonra tamamen yoldan çıkıp pudra gibi karların içinden savrularak uçtu, nihayet keçeleğinden on metreden de az uzakta durabildi. “Kahretsin,” diye homurdandı bir kar yığınının arasından. Tedirgin olan Alexandria fırçasını bırakıp aceleyle yanına koştu. “İyi misiniz?” Adam yavaşça doğrulup montundaki karları silkeledi. “Şerefim artık asla toparlanamayacak.” Ciddi bir yarası olmadığını görünce içi rahatladı. Elli yaşlarının başında görünüyordu; çehresi yıpranmış, gözleri sıcak ve şefkatli, şakaklarında saygın bir gümüşlü esinti vardı. Kar yığınının üzerinde mahcup bir halde otururken bile son derece yakışıklıydı. Gözleri birbirine kilitlendi ve göğsünde beklenmedik bir titreyiş kabardı. “Ben Alexandria,” dedi, elini uzatarak. O da gülümseyerek elini sıktı. Yılların ardından ilk kez, Alexandria kadere minnetle düşündü: Dağlara yalnızca ilham değil, belki de başka şeyler göndermişti...