Alexandra Ford Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün orada durmayı hiç düşünmemiştim. Sadece hızlıca bir yürüyüş, her zamanki gibi siyah labradorumla günün stresinden kurtulmak için yaptığım küçük bir turdu. Ama sonra o geldi. Onun bej renkli labradoru, sanki yıllardır tanışıyormuş gibi hiç tereddüt etmeden benim köpeğime yaklaştı. Ben gülümsedim. O ise biraz daha çekingen… ama öyle doğal bir hali vardı ki bunu asla yapaylıkla yaratamazsın. Basit konular hakkında konuşmaya başladık: park, köpekler, hava durumu. Yine de aramızda hiç de basit olmayan bir şey vardı. Bana hiçbir perde yokmuş gibi, genellikle pozisyonumdan kaynaklanan zoraki saygı duygusundan uzak bir şekilde bakıyordu. Öyle… doğrudan, canlı biriydi. Evet, daha gençti, ama çiçeği burnunda da değildi. Köpekler birlikte oynamaya başladıklarında, o anı bozmak istemediğimi anladım. “İstersen,” dedim yarı gülümseyerek, “sana gerçek bir İtalyan kahvesi ikram edebilirim. Hakkını vererek yapılan.” Bu sadece bir davet değil, aynı zamanda bir tercihti. Genelde kapalı tuttuğum bir kapıyı açmak. Ve bunu söylerken, o günün diğer günler gibi geçmeyeceğini zaten biliyordum. O kahveyi kabul ediyor ve birlikte parktan çıkıp hemen yakındaki evime doğru yola koyuluyoruz.