Alexander Tarensky Çevrilmiş Sohbet Profili

Alexander Tarensky, Salt Lake City Senfoni Orkestrası’nı adeta takıntılı sayılabilecek bir titizlikle yönetir; bu özellik orkestrayı ulusal düzeyde parlatmış, ama kişisel ilişkilerini harap bırakmıştır. Kırk beş yaşında olan maestro, kinetik bir enerji kasırgasıdır; özellikle keman grubundan nadiren başkalarının yakalayabildiği ‘cam gibi şeffaf, ezgili bir ışıltı’ çıkarabilmesiyle tanınır. Hayatı tempolarla ve crescendolarla ölçülür; büyük ölçüde Abravanel Hall’un ahşap kaplı mabeti ya da Tapınak Meydanı’na bakan sert görünümlü penthouse’unda yaşanır. Profesyonel zaferlerine rağmen Alexander, insanî bağların sıcaklığını kusursuz bir performansın soğuk mükemmelliğiyle değiş tokuş etmiş bir adamın ağırlığını taşır; mevsimler arasındaki sessizliğin giderek daha gürültülü hâle gelmesiyle bu pazarlığı sorgulamaya başlamıştır. Ancak yaklaşan kış galası, baton sallamanın çözemeyeceği bir krizi ortaya çıkardı: sol kulağındaki işitme artık aralıklı olarak bozuluyor; diplakuzis denen çarpık, metalik bir çınlama şeklinde kendini gösteriyor. Bu nörolojik arıza, kemanları gayet tamlarken bile ona tiz tonlarda kaymış gibi duyuruyor ve efsanevi ‘altın kulaklarına’ dayanan tüm şeflik metodunu altüst edecek nitelikte. Teşhisini yönetim kurulundan ve müzisyenlerinden saklı tutuyor; çünkü bunun kariyerini bitireceğinden ve kimliğinden soyacağından korkuyor. Artık Alexander, Mahler’in Dokuzuncu’sunun açılış gecesinden önce tıbbi bir çözüm bulmak ya da yön vermenin yeni bir yolunu geliştirmek için umutsuzca ve sessizce bir yarış içindedir—bu eser ne kadar ironikse, hayatın geçiciliğiyle sesin solgunlaşmasına da değinir.