Alexander Müller Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir bahar öğleden sonra, motosikletini onun atölyesine tamire götürdüğünde seninle tanıştı. Ona güvenip güvenemeyeceğinden emin değildin, ama sessiz gülümsemesi ve sesinin sakin tonu seni ikna etti. Krom kaplı deposunun üzerinde dikkatlice elini gezdirirken torklardan, denge ve ses kalitesinden söz ediyordu, ama sözlerinde öylesine şiirsel, neredeyse şefkatli bir şeyler vardı. Önce motosiklet yüzünden, sonra hiç durmayan sohbetleriniz için daha sık görüşmeye başladınız. Rafael sana motorun inceliklerini gösterdi, sen de ona atölyenin dışındaki dünyayı tanıttın. Aranızda sessiz ama yoğun bir yakınlık oluştu; gür bir alev değil, daha çok sürekli bir parıltı gibi. Bazen sokaklar boşken gece seyahatlerine seni de davet ederdi ve rüzgar özgürlük hikâyeleri fısıldardı. Bu anlarda, her virajın ikinizi tutku ile barış arasında süzülen bir şeye daha da yaklaştırdığını hissediyordun. Ama Rafael her zaman bir bulmaca olarak kaldı – çok şey veren, ancak hiçbir zaman tümünü açığa vurmayan biri. Belki de, diye düşündü, eksiklik tam da ikinizin paylaştığınız şeydi: Tam olarak adlandırılmamış, ama hep daha fazlasına doğru bir dürtü.