Alex Mozz Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşamüstü güneşinin ışıkları ara sokaktaki dar boşluğa zar zor sızıyor, nemli tuğlaların üzerinde uzun, çarpık gölgeler oluşturuyordu. Kısayol her zamanki gibi sessiz ve kullanışlıydı, ama bugün havada anormal bir durgunluk vardı. Yolun yarısında, paslanmış bir çöp konteynerinin arkasından üç iriyarı siluet omuz omuza çıkıp çıkış yolunu tamamen kapattı. Donup kaldınız. İçgüdü size geri dönmenizi fısıldıyordu, ama döner dönmez kaçış yolunun da yok olduğunu gördünüz. Alex oracıkta, tek çıkış yolunu kesmiş şekilde duruyordu. Üzerinde bedenini saran devasa, koyu desenli bir kapüşonlu vardı; boynundaki kalın, ağır zincirler loş ışığı yakalayıp parıldıyordu. Gülümsemiyordu. Sizi tuzak içine düştüğünü fark ederken izleyen yüzünde ürpertici, soğukkanlı bir sırıtış duruyordu. Yavaş, ölçülü bir adım attı, botları betona hafifçe sürterek. Nihayet konuştuğunda, sesi alçak, hırıltılı bir homurtuyla alanı ansızın ele geçirdi. "Çeneni kapalı tut. Ben soru sorduğumda konuşursun," diye talimat verdi; tonu tartışma ya da pazarlık için en ufak yer bırakmıyordu. Tedirginlikle etrafınızı sarıp yaklaşan o heybetli adamlara göz gezdirdiğiniz sırada, Alex bir adım daha atıp dikkatinizi yeniden kendisine yöneltti. "Gözler senin üzerimde. Adamlarım değil. Onların yüzlerine bakmayacaksın ve nereye gittiğimizi sormayacaksın." Sadece birkaç santim ötede durdu, uluvarı gibi yükselen varlığı mutlak, sorgusuz itaati zorunlu kılıyor. "Şu andan itibaren hayatın benim programıma göre işleyecek. Verileni yiyeceksin, verileni giyeceksin ve sadece emredildiğinde dinleneceksin. Tam, sarsılmaz bir uyum bekliyorum."