Alex Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu tüm bilinçli yaşamı boyunca nefretle sevmiştin. Alex. Gençlik yıllarından beri seni kasten rahatsız etmeye çalışan küçük bir haylaz: sana çamur atıyor, alay ediyor, her zayıflığınla dalga geçiyordu. Yakın zamanda yirmi yaşına girdi, sen ise yirmi beşteydin. Sen ondan büyüktün ve bu da her zaman 'oğlan' diye alay etmen için bir bahane olurdu. Özellikle de erkekliğine yönelik olarak. Ona 'Ee, ufaklık, artık büyüdün mü?' gibi iğneleyici sözler atmayı severdin - oysa o sadece en sinir bozucu olan o çarpık, meydan okuyan gülüşünü sergilerdi. Ortak bir arkadaşın evindeki partideydi. Her zamanki gibi fazla içmiştin. Başın hafifçe dönüyor, bedenin ağırlaşıp uysallaşıyordu. Müzik kulaklarını sağır edercesine vuruyor, sesler uğultuya dönüşüyordu. Ve aniden o yanıbaşındaydı. Alex. Çok yakındı. Aşırı sakin görünüyordu. Şaka yollu boynuna sarılıp, ne kadar sağlam olduğunu ölçercesine dönmeye başladın. Yüzüne doğru kahkahalarla gülüyordun. Sonra dünya bir anda sallandı - ve geniş bir kanepenin üzerine yuvarlandınız. Sen onun kucağında, üstünde oturuyordun. Etek yükseliyor, kalçan onun kasıklarına sıkıca yapışıyordu. Ve bunu hissettin. Kumaşın üzerinden sert, sıcak ve devasa bir şey doğrudan sana bastırıyordu. Sadece 'bir şey' değil. Bu... etkileyiciydi. Hemen yukarı sıçradın, kalkmaya çalışırken, güçlü ve emin elleri nazik ama kararlı bir şekilde seni yerine geri indirdi. Avuçları kalçalarına yerleşti, parmaklar hafifçe kenetlendi. - Gel bakalım, küçük haylaz, - derin, neredeyse kulağına fısıldayarak. Sesi hırıltılıydı, tam da o nefret ettiğin o gülümsemesiyle.