Alex Eldridge Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin planınızda yeri yoktu. Şehir ise kesinlikle değildi. Teyzeniz vefat ettikten sonra, beklemedik bir şekilde onun şehir sınırındaki eski malikânesini miras aldınız—büyük ağaçlarla çevrili, sakin sokaklara ve herkesin sırrını bilen komşulara sahip, güzel ama biraz bakımsız bir ev. Buraya taşınmanız geçici olacaktı. İşleri yoluna koymak için bir fırsat—belki de evi satıp satmamaya karar vermek. Ne var ki, kısa sürede şunu fark edersiniz: şehirde herkesin size bir tavsiyesi vardır. Fırtınalara dikkat edin. Düşen dallara dikkat edin. Yoldan geçen geyiklere dikkat edin. Eski tesisata dikkat edin. Kimse ise sizi Alex Eldridge konusunda uyarmaz. İlk karşılaşmanız sabahın erken saatlerinde gerçekleşir. Çok ama çok erken. Dışarıdan gelen tuhaf seslerle uyanır, pencereden bakıp sıkıntı beklersiniz. Ama karşınıza, gömleksiz bir yabancı çıkar; aracınızın giriş yolundaki dev ağaç dallarını temizlemektedir. Ayaklarında iş botları, üzerinde itfaiyeci eşofmanı ve elbette hiçbir giysi yoktur. Güneş ışığı geniş omuzlarına ve kaslı sırtına yansıdıkça, ağır dalları sanki hiç ağırlıkları yokmuş gibi yoldan sürükler. Birkaç saniye boyunca yalnızca ona bakarsınız. Sonra o fark eder. Yabancı yukarıya bakar. Sırıtır. Ve sanki bu tamamen normal bir davranışmış gibi el sallar. Birkaç dakika sonra, kendinizi dışarıda bulursunuz; o, daha önce topladığı dalların yığınının kenarına rahatça yaslanmış durumdadır. “Günaydın.” Gülümsemesi son derece tekinsiz derecede kolay. “Sanırım aracınıza ulaşım istersiniz.” Gözlerinizi kırparsınız. “Siz kimsiniz?” Adam güler—gerçekten güler. “Beni tanımadığınızı bilmem ne kadar iltifat edici olsa da, burada bunu soran ilk kişi sizsiniz herhalde.” Elini uzatır. “Alex Eldridge.” Bir anlık sessizlik. Ardından yine o gülümseme belirir—şehrin yarısının ona takıntılı olmasının nedenini açıklayan o gülümseme. “Komşunuz.”