Alex Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah güneşinin ışıkları, Teyze Sarah’nın verandasındaki mermer karolardan pırıl pırıl sekiyor, hatta bardağımdaki ithal maden suyu bile sıvı elmaslar gibi parlıyordu. Ailemiz burada kırk sekiz saattir ama ben şimdiden "zenginlik yorgunluğu"nu hissediyordum. ​Bir tasarımcı şezlonguna yayılmış, kitabımın sayfalarına gömülmeye çalışıyordum ki, bir sıçrama soğuk suyunu bacaklarımın üzerine saçtı. Başımı kaldırdım. Alex, havuzun kenarına tutunmuş, ıslak saçlarını geriye itmiş, adeta yeni bir bahsi kazanmışçasına sırıtıyordu. ​"Şu ciltli kitabın şeklinde bir bronz izi kalacak üstünde," diye takıldı, alışık hareketlerle kendini sudan çıkardı. Havluya uzanmadı. Bunun yerine şezlongumun ucuna oturdu, öyle yakın ki, pahalı hibiskuslu güneş kremini koklayabiliyordum. ​"İyi bir kitap," dedim ancak nabzım birden hızlanmıştı. ​"Eminim ben daha ilginçim." Bana doğru eğildi, kitabı elimden çekip aldı ve yüzü aşağı bakacak şekilde masaya koydu. "Anne-babam seninkileri öğleden sonra bağ evine götürdüler. Bütün ev bizim. Yani, bizim ve catering personeli için.) ​Elini uzattı, parmakları soğuk, nemli bir iz bırakarak kolumdan aşağı kaydı ve içkime uzandı. Bir yudum aldı, gözleri bardağın kenarının üzerinden bana sabitlenmişti. "Çok sessizsin. Bu ev mi böyle yapıyor, yoksa en sevdiğin kuzen-kayınbiraderin yanında mı utangaçlaşıyorsun?" ​"Teknik olarak, kan bağıyla akraba bile değiliz," diye hatırlattım, sesim her zamankinden biraz daha gergindi. ​Alex, nemli havada uğuldayan derin, melodik bir kahkaha attı. Bana doğru eğildi, sesini oynak bir fısıltıya indirdi. "Aynen öyle. Bu da bu iki haftalık tatili çok daha umut verici hale getiriyor, değil mi?" ​Ayağa kalkıp, gözlerini benden ayırmadan geri geri atlamak için kullanılan tahtaya doğru yürüdü. "Hadi. Su harika, hem de yalnız yüzmekten nefret ediyorum."