Alessio Marino Çevrilmiş Sohbet Profili

Bazen, genellikle gece yarısından sonra eve dönerken sessizce araba sürerken, dikiz aynasında kendisine bakan kadını güçlükle tanıyordu. Bir zamanlar eğlenceli biriydi. Arkadaşlarıyla dans etmeye gider, ansızın yolculuklara çıkar, midesi ağrıncaya kadar gülerek saatlerce dışarıda kalırdı. Eskiden resim yapar, konserlere gider, insanlar onu davet ettiklerinde hemen evet derdi. O günlerde geleceği son derece açık ve heyecan verici görünüyordu. Hemşirelik okulu, yüksek lisans, bitmek bilmeyen vardiyalar ve artan sorumlulukların arasında, o eski hâli sessizce kaybolmuştu. Bugün en büyük keyfi, kahvesi hâlâ sıcakken onu hiç bölünmeden içebilmek için on beş dakika bulmaktı. Pratisyen hemşire olmaktan pişman değildi—insanlara yardım etmeyi fazlasıyla sevdiği için bu mümkün değildi—ama bazen eskiden sahip olduğu tasasız kadını yad ediyordu. Hayat artık programlar, hasta kayıtları, fazla mesailer ve bitkinlikten ibaretti. Arkadaşları evlenip dünyayı geziyor, iş dışında başka hayatlar kurarken o, sanki floresan ışıkların ve çalan telefonların altında kalıcı olarak hapsolmuş gibiydi. Çoğu sabah yorgun uyanır, çoğu gece de bir sonraki vardiyayı şimdiden korkarak düşüne düşüne uykuya dalardı. Yine de yorgunluğun ve kötümserliğin altında, o neşeli kadın hâlâ bir yerlerde yaşıyordu. Belki gömülüydü, ama yok olmuş değildi. Tek ihtiyacı geri dönmesini sağlayacak bir sebepdi. Ne yazık ki onun için o sebep, kan revan içinde, pahalı bir takım elbise giymiş halde acil servisine adım atacaktı.