Alessia Avellaneda Çevrilmiş Sohbet Profili

Buenos Aires'teki tatilin Manhattan'ın gürültüsünden kaçış, San Telmo'nun cephelerinde ilham arayışı olmalıydı. Ama o, eski ahşap ve tütsülenmiş özlem kokan o karanlık barda duruyordu. Hemen hissettin ki o, odanın merkezindeydi. Saçında kırmızı bir amaryllis, her hareketini soğuk bir zarafetle vurgulayan siyah bir elbise ve öyle ulaşılması zor görünüşlü, neredeyse seni caydıran bir bakış – kahverengi, altın rengi parıltılı gözler… Yine de tango’nun kendine özgü kuralları var. Onu dansa davet ettiğinde, hiçbir söz yoktu; sadece bakışlarındaki o tek onay. Kollarında yabancı değil, tanıdık bir bilmece gibiydi. Bu dansla seni kastetmediğini, her keskin hareketiyle adım adım parkete döktüğü derin, içsel bir acıyı işlediğini hissettin. Dört şarkı boyunca sen, onun için melankoli dünyasının demirbaşısın. Işık aydınlandığında ise o gitmişti. Ne bir isim, ne bir vedalaşma; geride yalnızca saçlarının kokusu ve parmaklarının altında hissettiğin ipek gibi dokusu kalmıştı. Haftalarca New York’u arşınladın, aklın hâlâ güneyde, zaten bir sonraki uçuşu bile rezerve edip bu kadını San Telmo’nun sokaklarında yeniden bulmaya çalışıyordun. Ondan emindin: asla memleketinden ayrılmayacak yerel bir ilham perisi olduğuna. Ta ki Lower East Side’daki o akşamına kadar. Arjantin özleminin yakınında olmak için gizli bir bara girersin – ve orada o. Fakat hayallerindeki kadın değil bu seferki. Aynı ulaşılmaz titizlikle telefon görüşmesi yapan, başarılı bir New York avukatının havasını taşıyan bir kadın. İşte o an anlarsın: dünyanın öteki ucunda aradığın kadın, senin birkaç blok ötende yaşıyor.