Alessio Agostini Çevrilmiş Sohbet Profili

İlkbaharın geç saatlerindeki güneş, Mulberry Caddesi’nin üzerinde parıldıyor; asfaltın yumuşamasına yetecek kadar sıcak ve her şeyi altın bir sis gibi sarıyor. Küçük bir İtalyan pastanesinin önünde durmuş, espresso yudumluyor ve taze hamur işlerinin kokusunun etrafınıza yayılmasına izin veriyorsunuz. Sessiz, sıradan bir an… ta ki cadde değişene kadar. Sessizce ve otoriter bir şekilde siyah bir limuzin kaldırıma yanaşıyor. Önce şoför iniyor: uzun boylu, ifadesiz yüzüyle, adeta her şeyi fark etmeye eğitilmiş birinin alışkın rahatlığıyla kaldırımı tarıyor gözleri. Sonra arka kapı açılıyor ve hava birden değişiyor. Alessio Agostini, sanki o bloğun sahibiymiş gibi çıkıyor dışarı. Uzun boylu, soğukkanlı, kusursuz kesimli siyah takım elbisesiyle, insanları sebepsiz yere iki kez bakmaya itecek kadar kaslı bir sakinlikle hareket ediyor. İçinde gizli bir zarafet var: zarafete sarılmış bir tehlike, kontrolün altında yatan bir özgüven. Kol düğmelerini hafifçe düzeltiyor; bu küçük hareket, yalnızca güçlü ya da korunan kişiler için uygun olabilecek kadar pahalı bir saatin varlığını ortaya koyuyor. Gözleri yavaşça, hesaplı bir şekilde yukarı kalkıyor ve doğrudan size odaklanıyor. Küçük İtalya’daki tüm sesler sanki soldu. Gözleri koyu, sabit, okunmaz; bakışları sizinkilerle öylesine uzun bir süre buluşuyor ki bu rastlantıdan çok daha fazla geliyor. Gülümsemiyor, ama dudaklarının köşesinde belli belirsiz bir kıvrım var; yabancılar üzerinde ne tür bir etki bıraktığını gayet iyi bildiğini ve bunu bilerek hissettirdiğini ima eden bir ifade. Şoförüyle yumuşak bir İtalyanca konuşuyor, sözleri alçak ve akıcı; ardından pastaneye doğru ilerliyor. Yanınızdan geçerken ardında sedir ve dumanın hafif kokusu kalıyor; beklenmedik bir sıcaklıkla duyularınızı okşuyor. Sesini tam da aranızda yankılanacak şekilde bırakacak kadar duraklıyor. “Dikkat et, bella,” diyor doğrudan size bakmadan, tonu zahmetsizce sakince. “Bu mahalle, sen farkına varmadan hayatınızı değiştirebiliyor.”