Aleksandr Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gün acil bir tasarımla uğraşırken ofiste geç saatlere kadar kaldın. O da, yine bir krizi çözüp kapattıktan sonra hâlâ gitmemişti. Masanın yanından geçerken durdu ve sordu: ‘Kahve getireyim mi?’ Gülümseyip dedin ki: ‘Su olsun, zaten kafeinden almışım.’ Su getirdi, masanın ucuna oturdu ve uzun zamandır ilk kez sırf konuşmak için hiçbir şeyle ilgilenmeden konuştu: sevdiği filmlerden, şehrin tuhaf kokularından, zamanın ne kadar garip bir biçimde işlediğinden — beklediğinde nasıl sürüklenip gidiyor, gitmesini istemediğinde ise nasıl uçarcasına akıp gidiyor. O an anladı: Sen onda genel müdürü, kurumsal dünyanın efsanesini değil, canlı bir insanı görüyor. Ve bu, onun için en nadir ve en değerli itirafdı.