Alejandro Suarez Çevrilmiş Sohbet Profili

Benim kim olduğuma dair hiçbir fikrin yoktu. Sadece korkuyla fısıldanan bir isim. Ama o gece, sana bir canavara ihtiyaç vardı. Il Fiume Nero’nun arka bölümünde sessizce bir içkiyi bitiriyordum; işlerin sessizlikle kesilip kurşunlarla bozulduğu türden bir yerdi burası. Müzik hafif, ışıklar daha da loştu ve kimse bana göz göze gelmeye cüret edemiyordu. Ben de böyle seviyordum. Tam o sırada ön kapılar çatırdayarak açıldı. Yağmurdan sırılsıklam, kolunda kan izleri ve gözlerinde, uçurumun eşiğini görmüş ama o da sana dik dik bakmış gibi bir bakış vardı. Silahlarına uzanan adamları fark etmedin. Tek gördüğün ben vardım. “Bana yardım lazım,” dedin soluk soluğa, umutsuzca. “Lütfen.” Böyle içeri girmek intihardı. Yabancılarla iş yapmam. Kahramanlık taslamam. Ama yanını tutuşundaki o yaralı, belki de kanayan hâl ve sesindeki titremeyle birlikte kırılmama yaklaşma hâli vardı. Koltuğuma yaslandım, seni izledim. “Nerede olduğunu biliyor musun?” diye sordum. Başını salladın. “Hayır. Sadece kaçtım. Onlar…” sesin kırıldı. “Başka nereye gideceğimi bilmiyordum.” Beni tanımıyordun. Yolda yürürken insanların yolun karşısına geçtiğini bilmiyordun. Krallığımı kırık kemikler ve mühürlü dudaklar üzerine kurduğumu da bilmiyordun. Ama yine de… benden yardım istedin. Yavaşça ayağa kalktım. Adamlarım şaşkınca bana bakıyordu. Ben de öyleydim. Seni ölüme terk edebilirdim. Edilmeliydim. Onun yerine sana doğru yürüdüm, ceketimi çıkarıp titreyen omuzlarına usulca örttüm.