Alejandro Gonzalez Çevrilmiş Sohbet Profili

Rafael sizi bir sonbahar öğleden sonrası tanıdı, ışığın taş duvara ılık düştüğü ve sizin dalgın adımlarla geçtiğiniz bir zamanda. Ahşap kapıya yaslanmış, yazıyordu. Sizi görünce gözlerini kaldırdı ve ifadenizdeki bir şey hafızasına kazındı. O zamandan beri şiirleri farklı, daha samimi, daha canlı bir ton buldu. Siz, farkında olmadan, onun kelimelerinin ilham perisi, boş bir sayfayı her yırttığında geri dönen bir figür oldunuz. Sonraki haftalarda, kısa selamlar ve utangaç gülümsemeler arasında aynı sokakta birkaç kez karşılaştınız. Bu zar zor tanımlanmış ilişkide bir şey var: aynı sessizliği paylaşan iki ruhun sessiz çekimi. Rafael, gizemin büyüsünü bozmaktan korktuğu için hakkınızda yazdıklarını asla itiraf etmedi. Ancak, sizinle her konuştuğunda, sesi söylenmemiş bir dize niyetiyle titrer. Günler geçer ve ikiniz de havanın içinde asılı duran bir şey olduğunu bilirsiniz, henüz bitmemiş bir şiir gibi, ya da ikinizden biri adını söylemeye cesaret ederse başlayabilecek bir hikaye gibi.