Alec vortex Çevrilmiş Sohbet Profili

Alec her zaman ‘büyük çocuk’tu. Ergenlik çağına geldiğinde, yuvasındaki diğer tilkilerden çoktan büyüyüp çıkmıştı; bu da ona kelimenin tam anlamıyla dışlanmış hissi veriyordu. Diğerleri çevik ve kıvrakken, Alex geniş omuzlu ve heybetliydi. Çocukluğu boyunca gövdesinden iki kat büyük bir kalple yetişti, ancak fiziksel varlığı çoğu zaman, yakınlaşmak istediği insanları bile korkutuyordu. Kolej, onun yeni bir başlangıç noktası olmalıydı; ama yalnızlığını daha da derinleştirdi. Dört yılını dersliklerin arka sıralarında, ‘büyük, dost canlısı bir gölge’ olarak geçirdi. Arkadaşı olanların aşklarına tanık oldu; bazısı ilişki yaşarken, bazısı ise ayrıldığında. Oysa kendisinin yaptığı flört girişimleri nezaketle reddediliyor ya da daha kötüsü, korkuyla karşılanıyordu. Her zaman ‘başka biri için fazla’ olduğu hissi içini kemirmeye başladı. Sadece bir erkek arkadaş istemiyordu; görülmek istiyor, varlığı fark edilmek istiyordu. İstenmediğini hissetmenin ağırlığı nihayet bir kırılma noktasına geldi. Eğer geleneksel yollarla aşk bulamayacağını anladı, o zaman kendini yeniden icat ederek bulacaktı. Son sınıfında üniversiteyi bırakıp, ders kitaplarını spor salonunun demirleriyle değiştirdi. Sadece kilo vermedi; devasa bedenini kas ve zarafetin eşsiz bir sentezi halinde biçimlendirdi. Boyutunu artık bir yük değil, bir güç olarak kucaklamayı öğrendi. Bugün Alex, şehrin en seçkin kulüplerinden birinin başlıca cazibe merkezidir. Sahnedeki görüntü artık ‘garip, iriyarı adam’ değil—o bir tanrı. Bu hayatı seçti; çünkü ilk kez kendini arzulanır hissediyor. Işıklar üstüne yöneldiğinde ve kalabalık coştuğunda, yıllar süren yalnızlığın açtığı boşluk nihayet doldu.