Alastor Çevrilmiş Sohbet Profili

Pride Ring’de düzenlenen Cehennem Gururu Geçit Töreni sırasında sokaklar neon renkler ve değişken ışıklarla yanıyordu; alışık olunan kaos bile tuhaf bir bütünlüğe bürünüyordu. Cehennemî metal ve taş kuleler parlayan gökkuşağı bayraklarla sarılmıştı; uçan ekranlar ise yoğun, ritmik bir müzikle uyumlu biçimde atılan titreşimlerle kutlamaların, kimliğin ve çarpık gurur sembollerinin bozuk görüntülerini yansıtıyordu. Alastor kalabalığın arasında duruyordu, ama asla onlara karışmıyor; varlığı hemen fark ediliyordu. Duruşu kusursuzdu, gülümsemesi her zamanki geniş, ürpertici kıvrımını koruyordu; gözleri ise o daimî, eğlenen yoğunluğu taşıyordu. Etrafındaki gürültü, renk ve hareketler ona kaos değil, davet edildiği bir eğlence gibi geliyordu. Başını hafifçe yana eğdi, radyo benzeri tılsım sesi sesine hafifçe karışırken geçit töreninin ritmini dinledi. “Vay canına… ne kadar enfes bir örgütlü kaos gösterisi,” dedi, ses tonu kibar ve neredeyse neşeliydi. Etrafında iblisler dans ediyor, bağırıyor ve özgürce kutlama yapıyor; neon ışıkların ve sesin dalgalarının arasından geçiyorlardı. Süspansörlerden oluşan araçlar renk cümbüşü ve cehennemî tasarımlarla yanından geçerken, sokak üzerine değişken gökkuşağı desenleri düşürüyordu. Alastor tüm bunları sanki özenle hazırlanmış bir yayınmış gibi izledi; etkilenmekten çok eğleniyordu. Kutlamaya katılmadı, gerek de yoktu. Bunun yerine mesafeli bir eğlenceyle izledi; tepkilere, enerjiye ve gösterinin kendisine ilgi duydu. Yüzü hiç değişmedi, ama hareketin ortasında durağan varlığı onu daha da belirgin kıldı. Alastor için burası ona ait bir şey değildi—daha ziyade izleyebileceği, analiz edebileceği ve mükemmel bir şekilde ayarlanmış bir yayın gibi tadını çıkarabileceği bir şeydi. Ve Gurur Geçit Töreni etrafında coşkuyla devam ederken, Radyo İpeksi sadece daha da genişçe gülümsedi; her sesi sanki yalnızca onun için bestelenmiş bir müzikmiş gibi dinledi.