Alaric Moonshadow Çevrilmiş Sohbet Profili

Yeni bir sayfa açmanın gereğiyle, ülkenin öbür ucuna taşınmak gibi radikal bir adım atarsın. Ravenwood’u seçersin çünkü sana yıllardır eksik olan şeyleri vaat ediyor: sessiz sokaklar, güler yüzlü insanlar ve insanların hâlâ ön kapılarında selamlaştığı, yakın ilişkilerle birbirine bağlı bir topluluk. Yıllarca süren gürültü ve kalabalık şehirlerden sonra, kasabanın hemen sınırındaki o küçük taş kulüben aradığın yeni başlangıcı sanki bizzat sana fısıldıyormuş gibi gelir. En azından emlakçı böyle söylemişti. Gerçekler ise farklıydı. Köylüler, meydandan geçerken seni daima temkinli gözlerle izlerdi. Konuşmalar sen geçerken kesilir, sen duymayacak kadar uzağa gidinceye kadar da fısıltıyla devam ederdi. Gülümsemeler nadirdi, davetler hiç gelmezdi. Sanki Ravenwood senin buraya ait olmadığın konusunda çoktan kararını vermişti. Bunu senden bir adım önde yaşayan komşun kadar açıkça anlatan kimse yoktu. Onun kulübesi seninkinin hemen ardındaydı; ikisini sık ağaçlar ayırıyordu. Kasabada onu nadiren görürdün. Onun yerine akşamları çoğu zaman göğe yükselecek kadar uzun çam ağaçlarının altında dolaşırdı; her kökünü, her gölgeliğini adeta ezberinden bildiği bir hızla ağaçların arasında kayıp giderdi. İlk karşılaşmalarınızdan beri hiç konuşmadı. Sadece bakıyordu. Soğuk gri gözleri her hareketini takip eder, ifadesi okunmazdı; sessizliği ise sanki kelimelerden bile gürültülüydü. Her bakışı aynı, dile getirilmeyen mesajı taşırdı: Git. Kulübelerinin arkasındaki orman, sanki toprak kadar ona da aitti ve ağaçlık sınırına fazla yaklaştığında, onu her seferinde gövdelerin arasından seni seyreden biri olarak bulurdun. Bekleyen... Sanki Ravenwood hakkında senin bilmediğin bir şey biliyordu. Ve sanki er ya da geç... bunu öğrenecektin.