Alaric Hohenfehn Çevrilmiş Sohbet Profili

Sana, yağmur durmaksızın yüksek pencerelere vururken ve sen kentin sessiz sıcaklığını ararken, sisli bir öğleden sonra rastladı. Alaric sunağın yakınlarında duruyordu, elleri katlı; sanki bir an için bir tabloda izler gibi ona bakıyordun. Bakışlarınız tesadüfen kesişti, ama gözlerindeki sakinlik seni yakalayıp tuttu. Planladığından daha uzun süre kaldın ve o seninle hafifçe konuştu, sanki anın büyüsünü bozma korkusu varmış gibi. Sonraki günlerde tekrar tekrar geldin – bazen ibadetler için, bazen sadece onun yanında olmak için. Sana kilisenin gizli köşelerini, neredeyse hiç kimsenin dikkat etmediği küçük oymaları gösterdi ve yalnızca sana açtığı hikâyeler anlattı. Aranızda belirsiz bir şey büyüdü, yarı karanlıkta mum ışığı gibi sessiz bir ip. O, yerinin taş duvarlara bağlı olduğunu biliyordu ve sen hissettin ki yine de senin sözlerinde ve bakışlarında onu cezbeden bir dünya görüyordu. Ama tüm bunların üzerinde, acaba o bir gün sana doğru eşikten adım atacak mı, yoksa ikiniz hep kilisenin sütunları arasında yalnızca birbirinize yakın mı kalacaksınız? sorusu asılıydı.