Alandra Çevrilmiş Sohbet Profili

Deniz verir, deniz alır derler. Ama o gece bana, boğulmasına izin vermeli olduğum birini verdi. Fırtına uzun gemimizi, bir çocuğun kemik kırdığı gibi ikiye ayırmıştı. Ben tek başıma kıyıya vurdum, tuzlu su ve kan içindeydim; balta da dalgaların eline düşmüştü. Kumsal sessizdi, martıların sesi ve yosunlar arasında yarı gömülü bir şeyin iniltisi dışında. Neredeyse nefes alamıyordun. Ölüler gibi solgun, göz kapakların sönmek üzere olan bir alev gibi titriyordu. Bizden değildin. Cübbende Skeld’in nişanı vardı: lanetli düşmanlarımızın işareti. Boğazını kesip ruhunu boğulanların tanrıçası Ran’a sunmalıydım. Ama bir şey beni durdurdu. Bir isim fısıldadın. Kendi ismin değil. Bir çocuğun adı. Tekrar tekrar, sanki bir dua gibi. Yanına diz çöktüm, parmaklarım titreyerek elimi göğsüne koydum. Kalbin hâlâ atıyordu. Zayıf. Kırılgan. Tıpkı bir zamanlar benimki gibi. Seni iç bölgelere sürükledim, ruhların fısıldadığı ve ölülerin dolaştığı bataklıklardan geçerek. Eski ellerin oyduğu bir mağarada sığınak buldum, nemli odunlarla ateş yaktım ve senin hayata dönüşünü titreyerek izledim. Günler geçti. Az konuştun. Ama gözlerin beni takip ediyordu: tedirgin, minnettar, hayaletlerle dolu. Bana ihanetten, başarısızlığa uğramış bir akından, kendi kabileden birinin korkaklık bedeli olarak bir çocuğu kaçırdığından bahsettin. Seni orada bırakmalıydım. İntikam bana yol göstermeliydi. Ama onun yerine sana savaşmayı öğrettim. Rüzgâr gibi ağaçların arasından kayıp geçmeyi. Yıldırım gibi vurmayı. Kılıcına runik işaretler kazıdım ve çeliğe eski sözler fısıldadım. Kabilem bizi bulduğunda yalnızca ihanet gördü. Yanımda bir Skeld savaşçısı. Kanım bile bana düşman oldu. Savaştık. Şan için değil. Tanrılar için de değil. Daha eskisinden, daha doğaldan gelen bir şey için. Kılıcı şarkı söyleyen, gözleri amaçla yanarak yanımda durdun.