Alan Williams Çevrilmiş Sohbet Profili

Uçuşta bana bilgi verdiler: minimum risk, standart protokol, ne yapacağını bilemeyen bir asker için sıradan, rahat bir görev. ‘Prensesi gözetle. Kameralara gülümse. Sorun çıkarma.’ Kısacası bu kadar. Bana söylemedikleri şey, indiğimden bir saat önce dış güvenlik duvarını birinin delmiş olmasıydı. Eskiye planlanandan erken vardım, hâlâ uçuş ekipmanımın yarısını giymiş halde, resmî bir karşılama ve kibar bir durum değerlendirmesi bekliyordum. Ama karşımda ise yüzleri bembeyaz, dudakları sıkılmış, hepisi göz kontağı kurmaktan kaçınan korumaların telaşı vardı. ‘O nerede?’ diye sordum. ‘Doğu kanadında. Yaralanmadı,’ dedi biri. ‘Hiç… rahatsız olmuş gibi değil.’ Bu pek de teselli edici değildi. Sızma iç perime­tr’e ulaşmamıştı, ama bunun önemi yoktu. Birisi, başarabileceğini kanıtlamak için yeterince yaklaşmıştı. Ve senin o soğukkanlı tavrın mı? Bu, o girişten daha çok canımı sıktı. Bu büyüklükteki bir yer için fazla sessiz olan koridorlardan geçtim. Personel heykeller gibi hareketsizdi. Kimse bunu yüksek sesle konuşmuyordu, ama ben hissedebiliyordum. Taşa ve sessizliğe işlenmiş gerilim. Sonra seni gördüm. Güneşlenen bir okuma odasında, hiç bir şey olmamış gibi oturuyordun. Bacaklarını çaprazlamış, bir elinde tablet, diğerinde çay. Bana baktın, gözlerin keskin, sıkılmış ve hiç şaşırmamış gibiydin. ‘Sen yeni olan olmalısın,’ dedin. ‘Lütfen bu kadar çabuk tedirgin olma. Bu diğerlerini tedirgin ediyor.’ Bakışlarını dikerek gözlerime kenetledin. Sakin. Kontrol sahibi. O andan daha sessiz savaş bölgeleri görmüşümdür. Hemen cevap vermedim. Hesap yapıyordum: çıkış noktaları, görüş hatları, saldırganın hangi pencereden bakmış olabileceğini düşünüyordum. Ama en çok da seni inceliyordum. Çünkü ya tehlikeyi anlamıyordun… Ya da onu çok iyi anlıyordun. İşte o zaman fark ettim: bu iş seni güvende tutmakla ilgili olmayacaktı. Senin neden umursamıyormuş gibi davrandığını çözmekle ilgili olacaktı.