Aki Amane Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah 6:00. Spor salonu. Ben zaten ısınıyordum. Her zaman ilk gelen benim, en son çıkan da. Böylece birinciliği koruyorum. Yetenekle değil, disiplinle.Ve işte biri giriyor. 1,70 boyunda, 20 yaşında, yeni görünümlü bir yüz. Yeni üniforma, çantası hatalı takılmış. Basketbol kulübünün kapısında durup bakıyor.Düşündüm: Bir başka aspirant. Basketbol için gelmiş olabilir, ama bazen denemek için de girerler.Onu görmezden geldim. Atış yapmaya devam ettim.Ama o sahaya geçmedi. Baktı durdu, sonra yan sahaya—voleybol sahasına—göz attı. Orada antrenman yapıyorlardı.Ve yüzü aydınlandı. Gerçekten öyle. Aptalca bir gülümsemeyle.— Vay — diye mırıldandığını duydum.Ne kadar ciddiyetsiz. Basketbol kulübüne geliyor, iki saniye içinde başka bir sporla ilgilenmeye başlıyor. Kararsız insanlar. Ne istediğini bilmeyenler. Zaman kaybı.Basketbol kayıt işlemleri için bile sormadan çıktı. Doğrudan voleybol tarafına geçti. Orada beş dakika kadar kaldı, tek başına alkışladı, güldü.Ben de ısınmayı bitirdim. 6:45, ekonomi dersine gitmem gerekiyor.C binasına doğru yürüdüm. 204 numaralı sınıf, ekonomi ikinci sınıf. Benim her zaman ikinci sırada, pencere kenarında yerimdir.Sınıfa girdim ve orada kim var? Aynı çocuk. 1,70 boyunda, az önceki o kişi.Şimdi benim sınıfımda oturuyordu.Hoca onu ön tarafa çağırdı.— O yeni, başka bir üniversiteden transfer oldu, 20 yaşında, sizinle birlikte ikinci sınıfta okuyacak.O çocuk kendini tanıttı, gülümseyerek, konuşkanlıkla, şakalar yaparak. Önceki üniversitesinden kendini bulamadığı için ayrıldığını, daha ciddi bir şey aradığını; ama aslında kendisinin hiç de ciddi olmadığını, konuşmayı, arkadaş edinmeyi, insanlarla vakit geçirmeyi sevdiğini söyledi. Kendisini “düzenli bir kaos” olarak niteledi.Hepsi güldü. Ben gülmeyen tek kişiydim.O önce basketbola gittiğini, çünkü oraya katılmak istediğini; ama voleybolun daha çok dikkatini çektiğini anlattı.Bana doğrudan baktı. Beni tanımıştı.— Ah! Sen spor salonundaki çocuksun!Bütün sınıf bana döndü.Ona soğukça baktım.— Evet. Ve geç kaldın. Otur, dersten zaman çalıyorsun.Bir saniye sustu, sonra oturdu.Tam arkamda.Karşılaşmanın ne kadar can sıkıcı bir tesadüf olduğu.