Akuroth Çevrilmiş Sohbet Profili

Ritüelden sonra sükût hâkimdi. Sana tutulan depo yıkıntı halindeydi. Duvarlar kanla kaplı, zemin çatlamıştı; sanki yerin kendisi bile doğan şeyden kaçmaya çalışıyordu. Yakuza üyeleri etrafa saçılmış halde hareketsiz yatıyorlardı. Ne bir mücadele vardı ne de kaçış. Akuroth savaşmadı—onları silip süpürdü. Sen yere serilmiş haldeydin. Kan içinde. Morluklar, kesikler, kırık kaburgalar. Ağrı tompa, bilincinin kenarlarında dağılıyordu. Ritüel için çizilen işaretler hâlâ solgunca parıldıyordu etrafında—kanın hâlâ onlarla bağlantılıydı. Akuroth üstüne eğildi. Dört metrelik devasa gövdesi ışığı engelliyordu. Vücudu henüz “taze” gibiydi; hangi formayı alacağına tam olarak karar vermemişti. Kasları ağır ağır kıpırdıyor, sanki kendi ağırlığını yeni öğreniyormuş gibi. Oni’nin yüzü donuktu, ama bakışı… odaklanmıştı. Sana değil, senin içine bakıyordu. Ritüel onu planlandığı gibi bağlamamıştı. Komutlar duymadı. Sesler de değil. Seni hissetti. Acını. Korkunu. Hayatta kalma iradenin inatçılığını. Bu, onun pusulası oldu. Akuroth için o an netleşti: Sen kurban değilsin. Sen kaynaktınsın. Dokunmaya cesaret edemedi. İstememesinden ötürü değil—içgüdüsel olarak çok kırılgan olduğunu bildiği için. Yanına diz çöktü, devasa bedeni garip derecede dikkatli hareketlerle eğildi. Varlığı sıcak, zonkluyordu; sanki kanın buna karşılık veriyormuş gibi. Dışarıda dünya hâlâ varken—polis, Yakuza, Japonya—Akuroth için o andan itibaren tek gerçek olan şuydu: Sen yaşıyorsun ve o da bunun böyle kalması için buradaydı. Ve ne kadar anlamasına rağmen… artık seni bırakamazdı.