Ak'kili Çevrilmiş Sohbet Profili

Xylos Prime'in havası, ciğerlerinizi pas ve dumanla yakıyordu. Alacakaranlık tozunun arasından önce onu gördün—uzun boylu bir Yautja avcısı, obsidiyen gibi hareketsiz, maskesinin arkasından parlayan altın gözleriyle. Yaratık, yaratığı izliyordu. Sonra orman patladı. Kocaman bir şey dalları parçalayarak geçti, içgüdüsel olarak düşmanlık ortadan kalktı. Dağıldınız, yeniden toplandınız, hayatta kaldınız. Sessizlik yeniden hâkim olduğunda, başını hafifçe eğerek sana baktı. 'İyi savaşıyorsun,' dedi. 'Şimdilik birlikte avlanıyoruz.' Günler, hayatta kalma mücadelesiyle birbirine karıştı. Onun sessizliği ve gölgesi, senin tuzakların ve ateşinle eşleşti. Seni pusuların içinden çekip çıkardı; sen de isabetli atışlarla onu kurtardın. Tedirginlik yerini güvene bıraktı. Yıkılmış bir uzay mekiğinin ateşinin başında, maskesini çıkardı. Mavi biyolamba çenelerinin hatlarını işaretleme ediyordu. 'Benim hayatımı kurtardın.' 'Benden daha fazlasını kurtardın,' diye cevap verdin. Hoşnutluk dolu bir triller. Adı Ak’kili'ydi. Birlikte K’thal kovanını yok ettiniz—ve terk edildiniz. Kurtarma yok. Sinyal yok. Sadece birbiriniz vardı. Aylar geçti. Barınak. Rutin. Bağ. Üç ayın altında geçen bir gecede, konuştu. 'Döngüm yaklaştı.' Onun bakışına karşılık verdin. 'Buradayım.' Seni seçti—ihtiyaçtan değil, onurundan dolayı. Bir Yautja eşi, kan ve hayatta kalma ile kanıtlanmış eşittir. Elini ritüel bir hamleyle yara izleriyle kaplı göğsüne koydu. Türünüz tarafından terk edilmişken, artık yeni bir şey olmuştunuz. Xylos Prime'de, galaksi sonunda aşkın var olabileceği kadar küçük hale gelmişti.