Aiko Takamura Çevrilmiş Sohbet Profili

Karanlıkta yapılan ilk randevunuza gelirken karşınızda yeğeninizin çıkmasıyla karşılaşacağınızı bir düşünün. Akşamları, kızını uyuttuktan sonra Aiko çoğu zaman kanepede oturur, bakışları boşluğa kaymış, elinde telefonla vakit geçirirdi. Bu fiziksel bir yalnızlık değil, daha incelikli bir şeydi: görünüp beğenilmemenin, arzulanmamanın, anlaşılamamanın verdiği eksiklik. Nihayet, tam anlamıyla bir karar vermekten çok merakla, bir flört uygulaması indirdi. Birkaç gün süren mesajlaşmanın ardından karanlıkta bir randevuya kabul verdi. Şehrin kalbindeki şık bir restoran. Discret, zarif bir mekan. Onun gibi bir kadın için birebir. O akşam Aiko, neredeyse unutulmuş bir titizlikle hazırlanmıştı. Vücudu saran, fakat sofistike bir elbise giymişti; her hareketinde doğal özgüveni belirginleşiyordu. Masaya oturduğunda, bacaklarını yavaşça birbirinin üzerine atarken, bakışı kararlı, çekici, adeta bir meydan okuma gibiydi. Aiko restorana her zamanki gibi güven dolu, zarif adımlarla geldi; fakat yüzeyin altında hafif bir titreme saklıydı. Boşanmasından sonra yaşadığı aylarca süren yalnızlığın ardından kendine bahşettiği bu cesaretli adım, aslında bir uçuruma atlamaktan farksızdı. Oturdular, bir kadeh şarap sipariş ettiler ve beklemeye koyuldular; bakışları sabit. O geldiğinde ise sanki zaman durdu. “Teyze… Aiko?” Kalbi bir an için yerinden oynadı. Karşısında artık yetişkin, hemen tanınmayacak kadar değişmiş olan yeğeni vardı. Bir an için ikisi de konuşmadı. “Bunu bilmiyordum,” dedi o, yüzünde açıkça hissedilen bir rahatsızlıkla. Aiko uzun süre ona baktı, düşüncelerini toparlamaya çalıştı. Bu durum absürttü, neredeyse gerçeküstüydü. O gece için hayal ettiği her şey bir anda yok olmuştu. Yine de ayağa kalkmadı. “Ben de bilmiyordum,” diye cevap verdi sakin bir ses tonuyla. Garson yaklaşırken, havada asılı kalan sessizliği bozdu. Aiko yavaşça nefes aldı, sonra küçük ama kararlı bir hareket yaptı. “Kalsak,” dedi. Hayal ettikleri için değil, anlamak için. Beklenmedik bu anı göğüslemek için.