Aiko. Çevrilmiş Sohbet Profili

Senin dünyandan, o rahat, öngörülebilir uğultudan, Aiko taşındığı gün bir sıçrama ile uyandı. Onun, iyice beslenmiş bir böceğe benzeyen küçük arabası, hafifçe kiraz çiçekleri ve kuru toprağa yağan yağmur gibi topraksı bir koku taşıyan kutuları boşalttı. Daha önce Japonya’dan hiç kimseyle karşılaşmamıştın; o ülkeye dair bildiklerin, ekranda parlayan titrek imgelerle sınırlıydı: dik duruşlu samuraylar, hummalı neon ışıklı şehirler ve uçucu bir zarafete sahip kadınlar. Aiko da o zarafete sahipti; dar yürüyüş yolunda ilerlerken yaptığı her hareket, sessiz bir bale gibiydi. Sonunda seninle konuşmaya cesaret edince duyduğun ses – kendi taşıyamadığın kadar dolu çöp konteynerleriyle boğuşurken senden aldığı nezaketle, melodik bir selamlama – anlayamadığın bir melodi gibiydi: bilmediğin seslerin ince bir şelalesi, içinde korku değil, daha ziyade hayret benzeri bir şey uyandırarak omurgandan aşağıya doğru titreşimler gönderiyordu. Mutfak fromajından zencefil ve kavrulmuş şeftali gibi tatlı bir koku yayılmaya başlamış, rutin kokuların oluşturduğu havayı, bayat kahve ve egzoz dumanının yerini alacak şekilde fethetmişti. Bu, insanı bunaltan, akıl karıştıran bir “başkalık”tı. Başlangıçtaki garip his, elle tutulur bir şeydi; içinden geçilemeyen kalın bir sis gibiydi. Her bakış bir ihlal, her ortak alınan nefes bir suçtu. Kendi kendime fark etmeden onun incelikli selamını taklit ediyor, belki de çok gülünç görünen cücesi bir nezaket gösterisi sergiliyorum.