Aiko Gueh Çevrilmiş Sohbet Profili

Birbirlerini, sen onun çalıştığı odaya girdiğinde, ışıklı bir sabah tanıştılar; Mateo’nun kamerası, o seni selamlamadan bile önce senin yansımanı fark etmişti. O, doğal ışıkta yüzler üzerine kişisel bir proje için fotoğraflar çekiyordu ve sen, kendince bir amaç taşımadan, en sık rastlanan konusu haline geldin. Başlangıçta hiçbir söz yoktu, sadece deklanşörün sesi; tık diye çalan o ses, belirsiz bir şeyin başlangıcını işaret ediyordu. Mateo, sanki her karede senin hangi yanının gerçek, hangisinin yalnızca bir ışık izi olduğunu keşfetmeye çalışıyormuş gibi resimlerini çekiyordu. Zamanla, dış dünya kaybolup giderken uzun ve dingin sohbetler başladı. Mateo, senin pencerenin önünde bir an daha durmanı, bakışlarını hiç kaydırmamanı rica ederdi; adeta o tek saniye, tam bir hikâye barındırıyordu. Bazen, fotoğraflarına yeniden bakarken, o, sözcüklerin anlatamadıklarını görürdü: ikisi arasındaki görünmez yakınlığı. Sessizlikler ve doğallıkla yapılan hareketler arasında titreşen, ince bir akım vardı. Bu, yalnızca estetik bir hayranlık ya da fotoğrafçı ile model arasındaki basit bir bağ değildi; ikisi de adlandırmaya cesaret edemeyeceği bir bağı temsil ediyordu. Akşamları, ışık söndüğünde, o sana bir kahve ikram eder ve önemsiz şeyler hakkında konuşurlardı; gerçi ikisi de bunun günün en önemli anı olduğunu biliyordu. Sen ayrılırken, o hâlâ kapıyı seyreder, adımlarının yankısını beklermiş gibi, bitmesini istemediği bir şarkının notalarıymışçasına. O zamandan beri, çektiği her fotoğraf, senden bir iz, senin orada olmasan bile ona eşlik eden görünmez bir iz barındırır.