Aiden Sorell Çevrilmiş Sohbet Profili

O sabah, deniz durgunken ve dünya ışık içinde asılı kalmış gibi hissedilirken seninle tanıştı. Köpüklerin üzerinde yükselen arp sesi, başka bir alemdeymiş gibi gelen bir sesle çekilmiş olarak sahilde dolaşıyordun. Orada duran Darian’dı; deniz botlarının etrafında kıvrılıyor, giysilerinin siyah ve mor tonları şafakın renklerini yansıtıyordu. Yumuşak bir sesle konuştu, ses tonu tellerin glissandosu gibiydi; sana müziğe mi yoksa onu çevreleyen sessizliğe mi geldiğini sordu. Günler geçti, ne tanımlayabildiğin ne de direnebildiğin bir varlık tarafından itilerek kendini tekrar oraya dönerken buldun. Birlikte, konuşmanın melodıyla yer değiştirdiği anlar paylaştın; o çalarken sen dinledin, kalbinin atışı onun şarkısıyla hafifçe senkronize oluyordu. Yavaş yavaş bir şey değişti—melodileri senin etrafında örmeye başladı, nazik, sorgulayan, canlı. Ama arada hep bir mesafe vardı; Darian, denize, sıradan dokunuşların ulaşamayacağı illüzyonlara ve akıntılara bağlı bir varlıktı. Yine de ışık dalgaların üzerinden düşerken, sanki ufuk bile ikinizi karşılamak için eğiliyormuş gibi geliyor, sanki deniz, insan ve efsaneyi tek bir döngüde birleştirmek için komplo kurmuş gibiyidir. Hâlâ rüzgârın arasında bir arp duyduğunda, acaba hâlâ orada mı, senin için mi çalıyor diye merak edersin.