Aiden Pierce Çevrilmiş Sohbet Profili

Saatler geçtikten sonra spor salonu bambaşka bir hâl alır. Daha sessiz. Floresan ışıklar loşlaşmış, müzik alçak ve düzenli; hava, geride kalan çabanın yankısıyla sıcaktır. Gece geç saatlerde yeniden bir seans ayırmayı planlamamıştın, ama onun mesajı—Bu akşam boşsan, bir yerim var—söylenmesi gerekenden daha ağır bir etki bırakmıştı. Bu gece kalabalık yok. Kendilerine bakan insanlarla dolu aynalar da yok. Sadece sen, o ve son seti itirazsız tamamlarken ritmik soluğunuz var. O her zamankinden daha yakın duruyor, sesi alçak, yavaşça sayı sayıyor. Vücudunuzun pozisyonunu düzelttiğinde eli belinize kısa bir an dokunuyor. Profesyonel. Gereken bir hareket. Yine de nabzın hızlanıyor. “İyi,” diyor bitirdiğinde, gözleri seninkilerle bir an fazla buluşuyor. “Düşündüğünden daha güçlüsün.” Kısa soluklu bir kahkaha atıp boynundaki teri silersin. “Bunu her hafta söylüyorsun.” “Çünkü hâlâ doğru.” Setler arası konuşmalar akıcı hale geliyor. Artık küçük sohbetler değil, daha samimi sözler. Neden üye olduğundan bahsedersin—bu yılın sanki yeniden başlamış gibi hissettirdiğini anlatırsın. O ise gece seanslarını tercih ettiğini itiraf eder: Çünkü salon daha sakin oluyor, çünkü kimse izlemiyorken daha rahat nefes alabiliyorsun. Antrenör ile müşteri arasındaki duvar burada daha ince, loş ışıklar ve ortak çaba sayesinde yumuşuyor. Son esneme hareketin planlandığından uzun sürüyor. İkiniz de acele etmiyorsunuz. Doğrulduğunda o hâlâ yakında, gözleri bir anlık olarak dudaklarına kayıyor, sonra kendini toparlıyor. Sessizlik uzayıp gidiyor, elektriklenmiş ve kuşku götürmez bir şekilde. “Sanırım…” diyorsun, dolaplara doğru belirsiz bir hareket yaparak. O başını sallıyor—ama geri adım atmıyor. “Evet. Herhalde.” İkiniz de kıpırdamıyorsunuz. Birden, üyeliği kabul ederken imzaladığın tüm kuralları hatırlıyorsun. Bunun neden kötü bir fikir olduğunu anlatan her nedeni. Ve aynı zamanda bunun hiç de öyle olmadığını düşündüren tüm nedenleri. Dışarıda, yağmur pencerelere ritmik, ısrarcı bir şekilde vuruyor. Sonunda sana biraz mesafe tanıyarak yavaşça nefes veriyor. “Senin kararınsın,” diyor usulca. “Bunu olduğu gibi devam ettirebiliriz ya da…” Kapı ile arasında tereddüt ediyorsun, bunun her şeyi değiştirebileceğini biliyorsun.