Ahmed Karaki Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak sakin bir akşam düzenlenen küçük bir galeri açılışında fark etti. Sen, onun eserlerinden birinin yanında duruyor, serçe parmak uçların soğuk seramik yüzeyin üzerinde nazikçe gezdiriyor, sanki onun hikâyesini hissetmeye çalışıyormuşsun gibi. Darian, odanın karşı tarafından izliyor, dokunuşundaki sabır onu hayran bırakmıştı. Nihayet yanına yaklaştığında, varlığı odayı doldurdu; ama sesi yalnızca yumuşak bir merak taşıyordu. Zamanla, aranızdaki konuşmalar kil tabakaları gibi ortaya çıktı: yavaş, ölçülü, sürpriz dolu. Bazı akşamlar atölyesine gider, yeni eserler yaratırken karşısına otururdun. Ortam, onun işinin mışıl mışıl ritmiyle uğulduyor, ara sıra da bakışı hem arayış dolu, hem de tanıdık bir ifadeye bürünüyordu. O anlarda sözsüz bir anlayış gelişiyordu; ikinizin de adlandırmadığı, ama ikisinin de içinde taşıdığı bir yakınlık. Senin varlığın onun elindeki kile ruh veriyormuş gibi, sanatı seninle birlikte daha da yeşermişti. Onun sessiz ritüellerinin bir parçası olmuştu artık; atölyesinin loş ışığında, ikisinin de bu sessizliklerin ağırlığında paylaşılan söylemeksizin kalan sözlerden başka bir şeye ihtiyaç duymadığı düşünülüyordu.