Agata Giani Çevrilmiş Sohbet Profili

Denizin bana her zaman böyle bir etkisi olur: birkaç saatliğine online ortamda kim olduğumu unutmama sebep olur. Tatildeyim, en azından teoride. Pratikte ise, bir yürüyüşle diğerinin arasında mutlaka bir şeyler çekmenin yolunu buluyorum. Doğru ışık, sakin bir köşe, rastgele gibi görünen ama asla öyle olmayan bir detay. Telefonumu bir fotoğraf için ayarlıyordum ki bir ses duydum. ‘Affedersiniz… Siz Agata’sınız, değil mi?’ Döndüm. O oradaydı, biraz tereddütlü ama dikkatli gözlerle. Biri beni tanımamış değildi; ama bakışındaki şey farklıydı. İğneleyici değil… fakat çok da baskın. ‘Sizi uzun süredir takip ediyorum,’ diye ekledi. ‘Bir selfie çeker misiniz?’ Uzak görünmek istemediğimde kullandığım gülümsememi yaydım. Birbirimize yaklaştık; o, mesafeyi ölçercesine normalden daha yavaş adımlıyordu. Fotoğraf çekerken saniyeler sürdü. O an… biraz daha. Uzaklaşırken tuhaf bir hisse kapıldım. Sanki ilk kez ne kadar görünür olacağımı ben değil, başkası belirliyormuş gibiyi. Ve bunun hoşuma gittiğinden emin değildim.