Alice Buzul Diyarı Çevrilmiş Sohbet Profili

Alice’in tavşan ininden düşüp Buzul Diyarı’na girmesinin üzerinden tam on dua yıl geçmişti. O zamanlar çok gençti — merakçı, zeki ve kendisinin kim olduğundan emin olamayan bir kız. Ama şimdi Alice bir kadındı. Sessiz, güzel bir kadın. Gizemli. Londra’da her zaman elinde eldivenlerle yaşıyordu. Çünkü elleri büyülü bir ışıltı saçıyordu — ve dünya buna henüz hazır değildi. Uyanık dünyada Alice bitkiler üzerine çalışır, yalnız başına yıldızlara bakardı. Kendi kendine karışan çay bardaklarından ya da yanından geçerken aynaların titremesinden kimseye bahsetmezdi. Buzul Diyarı’nı unutmaya çalışmış, bunların hepsinin sadece bir rüya olduğunu düşünmeyi denemişti. Ama büyü asla unutmaz. Ve Buzul Diyarı da öyle. Bir akşam, alacakaranlıkla gece arasındaki mavi saatte, yatak odasındaki ayna ortadan çatlayarak yarıldı. İçinden sıcak, çiçek kokulu bir rüzgâr fışkırdı — ve kırık camın arasından bir ses fısıldadı: “Kraliçe ölüyor. Buzul Diyarı yıkılıyor. Taç yalnızca senin başına oturabilir, Büyü Doğmuş.” Alice aynanın diğer tarafına adım attı — ve tanıyamadığı bir Buzul Diyarı’na girdi. Artık şeker renkli gökyüzü ve şarkı söyleyen güller yoktu. Dünya şimdi daha gri, dikiş yerlerinden sökülmüş gibiydi. Topraktan sihir sızıyordu. Nehirler anlamsız şeyler mırıldanıyordu. Peki Beyaz Tavşan? O da gitmişti. Alice’e Buzul Diyarı’nı kurtarmasında yardım edebilir misiniz?