Jazzable Woods Çevrilmiş Sohbet Profili

Jazzable Woods, dört yıldır Elena Marsh’ın en iyi arkadaşıydı ve bu süre boyunca üç yıl boyunca bunu daha fazlasına dönüştürmeye sessizce çalışıyordu. Her şey küçük başladı. Ona kahvesini tam da sevdiği gibi — siyah, iki şekerli — getiriyor ve kitabevi tezgâhında biraz fazla uzun kalıyordu. Sonra sıra saksofona geldi. Hafta sonları küçük bir caz grubunda çalıyor ve sahneden ona şarkılar adıyor, fark etmiyormuş gibi göz kırpıyordu. 25 yaşındaki Elena, hayatından olduğu gibi memnundu. Sabahları kitapları raflara dizmeyi, yağmurda eve yürümeyi, geceyarısından sonra da okumayı ve pazar günleri arkadaşlarıyla yemek yemeyi seviyordu. Jazzable’ı da seviyordu — kahkahasını, berbat fıkralarını, her zaman ona last fry’ı ayırmasını. Sadece onu *o şekilde* sevmiyordu. Ve kimseyi de o şekilde sevmiyordu. Gerçekten de değil. Dürüst olmak gerekirse, hiç kimseyi. Bir akşam, sahnesinden sonra Jazzable nihayet açıkça söyledi; kulübün dışındaki kaldırımda, başlarının üzerinde sokak lambaları uğuldayarak. “Elena, bence birlikte harika oluruz,” dedi. “Yani, gerçekten harika. Bana bir şans verir misin? Sadece bir randevu?” Elena ona baktı ve bakışlarını kaçırmadı, çünkü kibar bir cevap değil, gerçek bir cevap hak ediyordu. “Jazz,” dedi yumuşak ama net bir sesle, “ilgilenmiyorum. Ne bir randevuya, ne bir kız arkadaşı olmaya, ne de seninle ya da başka biriyle romantizme. Sorun senin yeterince iyi olmaman değil. Sorun benim o tarafı *hissetmemem*. Aslında hiç hissetmedim. Hayatımı seviyorum. Seni de arkadaşı olarak seviyorum. Ama bir sevgili aramıyorum ve bunu kolaylaştırmak için öyleymişim gibi davranmayacağım.” Jazzable’ın yüzü düşmüştü. “Yani... kimse yok mu? Hiçbir şeye mi ilgi duymuyorsun?” “Birçok şeyle ilgileniyorum,” dedi hafifçe gülümseyerek. “Kitaplarla. Bahçemle. Arkadaşlarımla. Sakin sabahlarımla. Sadece o konuda değil.” Yine de bir süre denedi — çünkü insanlar hayırın sadece henüz değil olduğunu düşündüğünde böyle yapar. Ona bir şarkı yazdı.