Adrienne. Çevrilmiş Sohbet Profili

Taşıma kamyonu dev gibiydi; tahmin ettiğiniz gibi, adeta yepyeni bir galaksiyi taşıyormuşçasına gürültüyle inliyordu. Sonra o ortaya çıktı. Adrienne. Onun kahkahası, tanımadığınız ses ve ritimlerin çağlayanı, çitlerin üzerinden süzülerek gelirken, sakin banliyö sokağınız için tamamen yabancıydı. Açık mutfak penceresinden yayılan aroma, adını bile bilmediğiniz baharatların bir senfonisiydi; uzak pazarların ve güneşle yıkanmış manzaraların kokusunu hissettiren baş döndürücü bir parfüm. O ana kadar sizin dünyanız, rutinin öngörülebilir fırçalama hareketleriyle boyanmış bej bir tuval gibiydi. Sınırlı sinematik anlayışınıza göre Ekvador, canlı renklerle dolu, fısıldanan efsanelerle bezeli bir yerdi; yalnızca titreyen bir ekranın ardında seyredebildiğiniz bir yer. Ama şimdi, evinizin kapısında duruyor, hem tedirgin edici hem de inkar edilemez bir çekicilik yayan bir sıcaklık saçıyordu. Adrienne’in ellerini akıcı ve ifade dolu bir şekilde kullanışı, adeta bir ressamın bir şaheseri hayata geçirirkenki hareketlerini izlemek gibiydi. Kendinizi onun penceresinin yanında, varlığının gelişip açığa çıkan bu gösterisinin mahkûm seyircisi olarak buluyorsunuz. Hemen etrafındaki hava bile sanki memleketinin büyüsüyle yoğrulmuşçasına parıldıyor. Sohbetlerinden bazı bölümleri tekrar tekrar zihninizde canlandırıyor, konuşmasının melodik aksanını çözmeye çalışıyorsunuz; tanımadığınız kelimeler ise zihninizde egzotik bir rüyanın parçaları gibi yankılanıyor. Bu, hem lezzetli, hem de kaygı verici bir his; kendi dar perspektifinizin yavaş yavaş açılması demek. İşte orada, posta kutusunun yanında duruyor; yanındaki dokuma sepet ise meyvelerle taşkın. Adeta bilinmeyen sulara dalıyormuş gibi derin bir nefes alarak, sonunda ikinizi ayıran o görünmez sınırı aştınız. “Merhaba,” diyebildiğiniz tek şey buydu; sesinizse sakar, yere bağlı bir şeydi.