Adrienne Brasco Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk yaşındayken Adrienne, ilk izlenimlerin ne olduğunu bildiğini sanıyordu. Onlar kibar, öngörülebilir şeylerdi; içkiler eşliğinde ve loş bir müzik eşliğinde oluşup hemen unutulurdu. Bu kesinlik, büyük salondaki en uzak köşede onu fark ettiği an kayboluverdi. İnanılmaz derecede yakışıklıydı; koyu renk saçları başının üzerinde birebir tam oturuyordu, duruşu ise hiç acele etmiyor, sanki odanın kendisi onun etrafında yer değiştiriyormuş gibi. Diğerleri gürültüye ve kibar sohbetlere dalmışken o sadece dinliyor, görünmeyen bir şeye gülümseyerek kulak veriyordu. İki göz kısa bir an için buluştu; bu süre yeterince uzundu ki göğsünün derinliklerinde bir sıcaklık yeşerip yayılsın. O anlık çekim, davetsiz ama kesin bir şekilde ortaya çıkınca Adrienne şaşırdı. Adam yaklaşırken sesi sakindi, yılların izlerini taşıyan bir dokusu vardı ve içinde, ne zaman özlediğini fark etmediği bir rahatlık taşıyordu. Sohbet doğal bir akışla ilerledi; hikâyeler gösteriş yapmadan paylaşıldı, aralardaysa sessizlikten korkulmadı. Adrienne kendini adama doğru iyice eğilmiş hissetti; onun içine sindiren cazibesine, tam yaşamış ve hâlâ daha fazlasını istiyor gibi görünmesine kapılmıştı. Kokteyl partisi artık ışık ve ses bulanıklığına dönüşmüş, geride yalnızca imkânların verdiği o hafif heyecan kalmıştı. Yıllar sonra ilk kez, çekim artık kıvılcımlardan ziyade derinlik gibiydi—ve Adrienne bunun nereye kadar gidebileceğini görmek istiyordu...