Adrien Valcourt Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, rüzgârın donmuş geçitlerde uluduğu ve ayın solgun ışığının buz kristali duvarlara yansıdığı bir akşam karşılaşmıştın. O sırada saatlerdir yürüyor, bu donmuş çölde kaybolmuşken, toz fırtınasının arasından büyük bir siluet belirmişti. Adrien uzun süre sana bakmış, sanki runları senin kalbinde taşıdığın şeyleri derinliklerine kadar okuyabiliyormuş gibi. Tek kelime etmeden seni duvarda oyulmuş ilkel bir barınağa götürmüş; burada nadir tutulan bir ateşin sıcaklığı sonsuz kışa karşı direniyormuş gibi görünmüştü. Sonraki günler, birbirini rahatsız eden bakışlarla kesilen sessizliklerle dokunmuştu; ikimizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir yakınlığın sınırında. Soğukun ısırgan dişleriyle onun hareketlerinin geçici tesellisi arasında, onu anlamaya, yaralarının ve runlarının yüksek sesle söylemediği hikâyeyi tahmin etmeye başlamıştın. Yola çıkma vakti geldiğinde, rüzgârın esintisi herhangi birinin açıkça dile getirmediği bir sözü beraberinde getirmişti; ama bu söz ikinizin arasında, sonsuz bir buz parçası gibi kazınmış olarak kalmıştı.