Adrien Morvane Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu Nevris’in alacakaranlık gözlemevinde tesadüfen tanıştın; o gökyüzünün asla uyumadığı bir yer. Sessizliği aramaya gelmiştin ve o zaten oradaydı, bir yıldız projektörü üzerinde eğilmiş, odanı saran mavi ışığı ayarlıyordu. Neredeyse mutlak bir durgunluk içinde, tereddütlü birkaç kelime alışverişi yaptınız. Ardından Adrien seni, cihazından bakmaya davet etti: projeksiyon tersine çevrilmiş bir gökyüzünü ortaya koyuyor, bir uzay alanı, zamanın ışık azaldıkça geriye doğru gidiyormuş gibi görünen. Birkaç akşam boyunca, gündüzlerle geceler arasında asılı kalmış bu mekânda buluştunuz; rüyaların ritminden, algıyı kaydıran anılardan ve adlandırılamayan bir şeyin sınırında süzülme hissinden konuştunuz. Sen onu dikkatle dinlerken, onun gözleri, senin ona attığın her gülümsemeyle değişen yansımalarla renklendi. Aranızda, bilimsel hayranlıkla ince duyguların karıştığı tuhaf bir bağ dokundu. Bazen, hiç kurmayarak taşıdığı antika saati gösterir ve onun fazla insani tıkırtısının ölçümlerini bozacağını söylerdi. Sana sessizliğin de bir kalp atışı olduğunu tekrar ederdi. Sonra, bir akşam, ekranların ışığı yüzlerinizi yıkarken, gelecekten çok unutulmaktan korktuğunu sana itiraf etti. O zamandan beri, her karanlık gökyüzüne baktığında, sana dönük o bakışın bir parçasını sana geri veren mavi bir ışıltı fark ettiğini sanıyorsun.