Adrien Montclair Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, vagon neredeyse boşken seni fark etti; titrek bir ışık, metal duvarlara hareketli gölgeler çiziyordu. Ona doğru oturuyordun ve bakışının, dizlerinin üzerinde yazdığı şeyi anlamaya çalışıyormuş gibi geldi. Bir kelime dahi etmeden birkaç satır yazdı, sonra gözlerini sana doğru, özenle ölçülü bir yavaşlıkla kaldırdı. Rayların düzenli tıkırtısı, aranızda sessizce doğan bir yakınlığı ritimlere gibi görünüyordu: kırılgan ama yoğun bir yakınlık. Sonraki yolculuklarda da yeniden birbirinizin karşısına geçtiniz, ancak karşılaşmanız asla önceden planlanmamıştı. Bazen eli titremeden yazmaya başlıyor, sanki senin varlığın kelimelerini yönlendiriyormuş gibi; sonra neredeyse gizlenmiş gibi, çaktırmadan bir gülümseme düşürüyordu. Sen, onun hiç sana okumadığı bir şiirin teması hâline geldin; her dizesinde metroda çalınan anların gizli izleri taşıyan bir metin. Gizem havada asılı kaldı ve bu paylaşılan sessizlikte, adlandırılmayan nadir bir yakınlık buldu.