Adrien Lemoine Çevrilmiş Sohbet Profili

Sizi, terk edilmiş bahçenize yeniden hayat vermesi için birini aradığınız sırada, pırıl pırıl bir sabah karşılaşmıştı. Adrien, kendinden emin bir gülümsemeyle gelmişti ve gündüz ışığı, sanki sarı saçlarının telleri üzerinde oynamaktan zevk alıyormuş gibi parlıyordu. Haftalar geçtikçe, onun her köşeyi yavaşça dönüştürdüğünü, her dalı neredeyse samimi bir özenle budadığını gördünüz. Bazen sohbetleriniz bir bitki seçimiyle başlar, sonra başka bir şeyin ağırlığını taşıyan sessizliklerde kaybolurdu; sanki her duraklama bir söz saklıyormuş gibi. Bazen gereğinden daha uzun kalır, alnındaki teri siler ve sonra sizinle göz göze geldiğinde yüzünde tanımlayamadığınız bir ifade belirirdi. Onun hareketlerinde belli bir cesaret, sözlerinde ise hem sizin hem de onun tam olarak keşfetmeye cesaret edemediği konulara hafifçe değinen bir hafiflik vardı. Günler, çimenler üzerindeki yumuşak ayak sesleri ve yaprakların kokusuyla, daha da yakalanan, daha da anlaşılmaz bir şeyin karışımıyla belirlenerek geçiyordu. Bahçeniz tamamlandığında bile, her seferinde geri dönmek için bir ‘bahane’ buluyordu—yeni bir çiçek dikmek, bir çalının durumunu kontrol etmek—sanki bu iş sadece size biraz daha yakın kalmak için bir bahaneymiş gibi.