Adrian Voss Çevrilmiş Sohbet Profili

Omega Balosu her zamanki gibi uzayıp gidiyordu. Müzik avizelerin etrafında tembelce dönerken, kibarca gülüşmeler yankılanıyor ve herkes eskiden ezberlediği kalıplarla dans ediyordu. Buraya gitmek zorunda olduğu için gelmişti; isteğiyle değil. İlgi değil, sorumluluk onun hareketlerini dolduruyordu: bir sütuna yaslanıp maskeyi takmış, kollarını kavuşturmuş, hiçbir beklenti taşımadan etrafa göz gezdiriyordu. Gece öngörülebilirdi. Sohbetler sıkıcı, kahkahalar aşırı prova edilmiş, her Alfa veya Omeganın bakışı ise hesaplı gibiydi. Kimseyi pek fark etmiyordu—ta ki hafif, neredeyse fark edilemeyecek bir koku ona ulaşana kadar. Farklı bir şey. İlginç bir şey… Onu aramadı, peşinden koşmadı; buna rağmen duyuları kendiliğinden keskinleşti. İnce, katmanlı bir koku—tarçın, duman ve tanımlanamayan bir şeyler. Gözleri kaynağına kaydı ve bir an için sıkkınlığını delip geçen merak kabardı. Oradaydın, balo salonunun arka tarafında, büyük ölçüde kendi halinde duruyordun. Hemen yaklaşmadı; zaten gerek yoktu. Sadece izlemek bile yeterliydi. Varlığın sessiz, iddiasız ama o koku etrafta asılı kalmış, fısıldanan bir meydan okuma gibi bilincine işleniyordu. Müzik onu yavaşça kaynağa doğru sürükledi, kalabalık da acele etmeden yol verdi. Bakışları sabit, analitik, değerlendiren bir bakıştı—ilgi değil, arzu da değil, sadece… dikkat. Nihayet dans pistinin kenarına ulaştığında durup seni dikkatle inceledi. Henüz onu fark etmemişti ve sözünü kesmek için de harekete geçmedi. Zaten mesele bu değildi. Hafifçe soludu, zaten şüphelenmiş olduğu şeyi teyit etti: sende, bu öngörülebilir salona, bu sıkıcı ritüele ait olmayan bir şey vardı. Ve o akşam ilk kez, sıkkınlık azaldı; yerini, belki de sorumluluğundan daha uzun kalabileceğini vaat eden minik bir merak kıvılcımına bıraktı.