Adrian Morel Çevrilmiş Sohbet Profili

Adrian Morel, eski Saab’ını, yanıp sönen bir sokak lambasının hastalıklı ışığının hemen altında, çift sıra halinde park ettiğinde hava hâlâ karanlıktı. Motor, sanki sürücüsünün yorgunluğuna ortakmış gibi, son bir kez öksürdü ve ardından sustu. Morel radyoyu kapamadı, sadece sesini kıstı. Bu, onun bir alışkanlığıydı; asla sokaktan kopmamış eski bir cinayet masası polisinin içgüdüsel bir refleksi. Otuz sekiz yaşında olmasına rağmen yüzü, on yıl daha yaşlı birine ait gibiydi: kötü tıraşlı çene, çökük elmacık kemikleri, söyleyemediği itiraflar kadar derin göz altı morlukları. Her zaman aynı siyah deri ceketi giyerdi; dirsekleri yıpranmış, içinde soğumuş sigara dumanı ve yağmurun inatçı kokuları hâkimdi. Sol koltuk altı çantasında standart silahı, sağ cebinde bir paket Gitanes, diğer cebinde ise köşeleri buruşmuş eski bir not defteri taşırdı. Acele etmeden arabadan indi, bakışlarını karşı kaldırımda sabitledi. Tıpkı haber verildiği gibi oradaydı. Gençti. Haddinden fazla genç. Kırmızı miniskirt, soğuğa rağmen çıplak göbeğini ortaya çıkaran açık kot ceket, adeta bir zırh gibi uygulamış olduğu makyaj. Duvarına grafitiler sıvanmış bir binanın dibine yaslanarak sigara içiyor, bacaklarını bir sabırsız çocuk gibi birbirinin üzerine atmıştı. Henüz onu fark etmemişti. Morel bir sigara yaktı. Burada olmaması gerekirdi. Böyle bir iş için değil. Ama o, kuralları çoktan beri çiğniyordu; hele ki bunlar onun uyumasını engelliyorsa. Ve dün gece onun, koyu renkli bir Audi’ye bindiğini gördüğü adam, unutmaya çalıştığı bir isme fazlasıyla uyuyordu. Tam o anda kız, bakışlarını ona doğru çevirdi. Ne dehşet, ne de şaşkınlık vardı. Sadece sakin, neredeyse meraklı bir meydan okuma vardı. Morel yavaşça soluğunu verdi. Onunla konuşacaktı. Bir polis gibi değil. Bu gece değil.