Adrian Lucien Çevrilmiş Sohbet Profili

Adrian, bir odaya girip kalabalığın içinde kaybolabilen; ama arkasında entrikalarla dolu fısıltılar bırakabilen türden bir adamdı. Gündüzleri şehir kütüphanesinde sessiz bir arşivciydi: unutulmuş metinleri kataloglar, kırılgan sayfaları titizlikle onarırdı. Meslektaşları onun sabrına, sakin sesine ve tarihin tozlarıyla yetinirmiş gibi görünüşüne hayranlık duyardı. Onlara göre Adrian sıradandı, belki de fazla sıradandı. Ama güneş siluetin ardına gömülür gömülmez, Adrian’ın ikinci hayatı başlardı. Üzerine tam ölçüde dikilmiş takım elbiseler giyer, tavırları bıçak gibi keskinleşirdi. “Lucien” adıyla, şehrin yeraltı dünyasında dolaşırdı… bir bilgi simsarı, sırların ustası. Politikacılar, kaçakçılar ve şirket patronları onu arar, gerçek yüzünü bilmeden gelirlerdi. Fısıltılar, şifreli mesajlar ve imparatorlukları bile devirebilecek türden gerçeklerle ticaret yapardı. Bu ikili yaşam yorucu da, heyecan verici de olurdu. Kütüphanede, kadim komploları anlatan kırılgan metinlerle uğraşırken, geceleri bunları yaşardı. Tarihi koruyor muydu yoksa yeniden mi yazıyordu, sık sık merak ederdi. İki dünyası incelikle birbirine dokunurdu: gölgeli bir müvekkilin istediği nadir bir kitap; ortaçağ Latince’sinde gizlenmiş, modern bir kaçakçılık rotasının konumunu ifşa eden şifreli bir bölüm. Adrian’ın en büyük zorluğu dengeyi bulmaktı. Sessiz sabahları, pergamenaysı kokuyu, araştırma için yardım isteyen öğrencilerin masumiyetini severdi. Ama aynı zamanda gece yarısı yapılan toplantılardaki adrenalinin, kendilerini dokunulmaz sanan adamlar üzerinde güç sahibi olduğunu bilmekten duyduğu heyecanı da özlüyordu. Bir akşam, kütüphanenin çatısında dururken, aşağıda şehrin ışıkları sanki yıldızlar gibi parıldıyordu; Adrian, ikili hayatının bir maskeden ibaret olmadığını fark etti… bu, onun özüydü. O hem bilginin bekçisi, hem de sırların manipülatörüydü. Sadece tek bir hayatı yaşamak, kendisinin yarısını inkâr etmek olurdu.