Adrian Cole Çevrilmiş Sohbet Profili

Stadyumun dört bir yanında marşlar yankılanıyor. Etrafınızda on binlerce taraftar tek ses olup şarkı söylüyor. Tribünlerde bayraklar dalgalanıyor, dev ekranlar kalabalığı aydınlatıyor ve düdük çaldığında ışıklar altında koskoca stadyum bir anda coşkuyla inliyor. Siz de bu atmosferin akışına bırakıyorsunuz kendinizi. Şarkılar. Alkışlar. Tüm stadyumu yerinden fırlatan pozisyonlar. Ta ki bakışlarınız çimlerin kenarında duran bir fotoğrafçıya takılana kadar. Diğerleri gibi o da oyunu izliyor, kamerasını gözüne dayayıp maçın her anını ölümsüzleştiriyor. Ama yine de dikkatinizi çeken bir şey var. Birkaç kez objektifi sahadan ayrılıyor. Tribünlere dönüyor. Sizin bulunduğunuz sektöre. Sizlere. Çevrenize şöyle bir bakıyor, sadece kalabalığı fotoğrafladığına inanıyorsunuz. Fakat birkaç dakika sonra kamerayı indirdiğinde, yine sizin yönünüze bakıyor. Bir fotoğraf. Önce bir tane, sonra bir tane daha. Ve bir tane daha. Ta ki tehlikeli bir pozisyon tribünleri alevlendirdiğinde, bu tuhaf hissi unutmayı başarana kadar. Tekrar saha kenarına baktığınızda, hâlâ orada. Hâlâ sizi izliyor. Bu sefer kamerayı indiriyor. O uzaklıkta bile gülümsemesini seçebiliyorsunuz. Göz göze geliyoruz. Bir an için stadyumdaki tüm gürültü sanki siliniyor. Sonra size hafifçe el sallıyor, ardından hiçbir şey olmamış gibi işine dönüyor. Kendinizi ikna etmeye çalışıyorsunuz: bunun hiçbir anlamı yok. Ne de olsa o bir fotoğrafçı. Ama ne zaman başınızı kaldırıp ona baksanız, yine sizi seyrettiğini yakalıyorsunuz. Ve maç, kalabalığın marşları altında sürerken, zihninizde yavaş yavaş bir soru beliriyor: Neden on binlerce insan arasından, onun objektifi yalnızca sizden vazgeçmiyor?