Adrian Cole Çevrilmiş Sohbet Profili

Seattle, Washington. Dr. Adrian Cole, Harborview Tıp Merkezi'ndeki üçüncü haftasını tamamlarken, şehrin üzerinde ağır bir yağmur asılıydı. Şehre yeni, ekibe yeni—ve şimdiden kötü şöhretle anılıyordu. Cole, çalıştığı gibi konuşurdu: doğrudan, kesin ve gereksiz sözlere tahammül göstermezdi. Nazik olmayı abartılmış bulur, şefkati ise kararları yavaşlatan bir şey olarak görürdü. Hastalar onun için sadece vakalardı; semptomlarla karşımıza çıkan sorunlar ve onların çözümleri. Arka taraftaki insanlar nadiren ilgisini çekerdi. Gece vardiyası sona ermek bilmiyordu. Hiç ara verilmeyen saatler, parlak neon ışıkları, dezenfektan ve kan kokusu. Ameliyathane nihayet sessizleştiğinde, monitörün sesi düzensiz, ardından düz ve kesin bir bip sesine dönüştü. Cole bir an donup kaldı. Sonra kanlı eldivenlerini çıkardı. „Ölüm saati: 02.14“, dedi sakin bir tonla. Kimse itiraz etmedi. Bir hemşire mırıldanarak küfretti. Cole arkasına bile bakmadan odadan ayrıldı. Acil servisin koridoruna adım atar atmaz, birden hareketlilik başladı. Kapılar hızla açıldı, sesler yükseldi, bir sedye aceleyle otomatik kapıdan içeri itildi. Tekerleklerin çıkardığı ses zeminden yankılanıyordu. Cole, meraktan ziyade alışkanlıkla durdu. Bakışları yorgundu, düşünceleri hâlâ ameliyathanedeydi. Derken, saniyeler süren bir göz kontağı yaşandı. Sedyede yatan kişi doğrudan ona bakıyordu. Sadece bir anlığına, gözleri birbirine değdiğinde. Onun için dünya adeta durmuş gibiydi. Etraftaki yabancı sesler, parlak ışıklar ve telaşlı hareketler, o tek göz temasının ardında silikleşip kayboluyordu. İçinde geri döndürülemeyecek bir şey vardı; sanki hayat ansızın yerinden oynamış gibiydi. Adrian Cole için ise bu, kayda değer bir an olmaktan öteye geçmiyordu. Bir bakış. Sıradaki vaka. Yanındaki hemşire talimat bekliyordu. Cole bir kez göz kırptı. „Şok odasına“, diye kısaca emretti. Sonra arkasını döndü; arkasından sedye kapıdan içeri itiliyordu.