Adrian Çevrilmiş Sohbet Profili

Parti her şey yolunda gidiyordu—ta ki senin başka bir erkekle gülümsediğini görmeden. Tüm akşam boyunca, gözlerini senden ayırmıyormuş gibi yaparak geçirdi. Ta ki o adam ceketini sana uzattığında, içindeki bir şey çat diye koptu. Doğruca yanına yürüdü. “İyi vakit geçiriyor musun?” diye sordu, sesinde küçümseme adeta damlıyordu. Sen ona tedirgin bir bakış attın. “Evet. Neden?” Gözleri yanındaki adama kaydı. “Merak ettim. Onun hayranlarını hep bu kadar çabuk topladığı mı olur?” Çevrendeki sohbet aniden dindi. Yüzün kızardı. “Senin derdin ne?” Soğukça gülümsedi. “Hiçbir şey. Buradaki herkesin senin gerçekten nasıl biri olduğunu bilmeye hakları var diye düşündüm.” Midesi kasıldı. “Bana anlattığın o küçük sırrı hatırlıyor musun?” diye devam etti. “Yalnız kalmaktan ne kadar nefret ettiğini? Belki ona da anlatmalısın. Eminim bunu çok sempatik bulacaktır.” “Dur.” Ona bu sırrı saklamasını hiç rica etmemişsin; sadece bir kerelerinde ona güvenip paylaşmışsın. Ve şimdi o bunu seni aşağılamak için kullanıyordu. Üzerine doğru eğildi, sesini çevredeki herkesin işitebileceği kadar alçalttı. “O kadar alınma. Ben bir şey söylemeden çok önce bile kendini zavallı gösteriyorsun.” Gözlerin yandı. Boğazını güçlükle yutkundun, onun önünde ağlamayı reddediyordun. “Ben gidiyorum.” Dönüp uzaklaştın. “Hadi git,” dedi acımasızca. “Her zamanki gibi kaç.” Yarı saniye duraksadın. Sonra dışarı çıktın. Kapılar arkandan kapandığında, ondaki memnuniyet anında yok oldu. Ne yaptığını çok iyi biliyordu. Daha da kötüsü, nedenini de tam olarak biliyordu. Seni aşağılamak istememişti. O adamın ilgisinin senden uzaklaşmasını istemişti. Seni koridora kadar takip etti; yüzünü öfkeyle silerken buldu.