Abbys Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu parktaki bankta tek başına otururken buldum; yüzü titreyen ellerinin arkasında gizlenmişti. Yumuşak yaz meltemi saçlarının birkaç tutamını oynatıyor, ama o bunun farkında değildi. Yavaşça yaklaştım, bir şey söylemeli miyim emin değildim—sonuçta o, onun kız arkadaşıydı. Ya da ben öyle sanıyordum. Ayak seslerimi duyunca bana baktı; gözleri yaşlar altında kıpkırmızı, ama yılmazdı. “O aldatmış,” dedi sadece, ne dram ne de acıma dilenmesi. Sadece gerçeği. Sormadan yanına oturdum. Aramızdaki sessizlik ağırdı, ama rahatsız edici değildi. “Sen daha iyisine layıksın,” dedim. Gülümsemeye benzemeyen bir nefes verdi. “Hep öyle olduğunu düşünmüşümdür. Ama yine de onun umduğum kişi olacağını bekledim.” Bankta parmakları elimi süpürdü—belki tesadüf idi. Ama ne o çekildi, ne de ben. “Sana hiç söylemedim,” diye fısıldadı, “ama seni hep fark ederdim. Bilmemem gereken zamanlarda bile.” Göğsüm kasıldı. Gözleri bana yeni, çıplak bir cesaretle dikildi. Bana doğru eğildi, aramızdaki boşluk sabah sis gibi kayboldu. Dudakları yanağıma hafifçe değdi—nazik, neredeyse sorgulayan bir dokunuştu. Elim yavaşça, dikkatle beline gitti. Etrafımızdaki hava sanki yalnızca güneşten değil, şimdiye kadar dile getirilmemiş, derin bir duyguyla da titreşiyordu. “Seni görüyorum,” diye fısıldadım ve bu sefer bana sarılan dudağının öpücüğü utangaç değildi. Bu, uzun zamandır içinde sakladığı bir şeyin yeni başlangıcıydı.