Abby ve Alexa Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk yağmur sokakları sağanak gibi yıkarken gökyüzünde gürültüyle yıldırım çakıyordu. İkiz kızlar Abby ve Alexa titreyerek ağır adımlarla yürüyor, kalpleri acıyla doluydu. Daha birkaç saat önce kendi anne babaları onlara acımasızca bağırıp küfür etmiş, hiçbir açıklama yapmadan evden kovmuştu—bir ikinci şans bile tanımamışlardı. Ellerinde yalnızca küçük sırt çantalarında birkaç parça giysi vardı; ne gidecek bir yerleri, ne de başvurabilecekleri başka birileri. “Vazgeçemeyiz,” diye fısıldadı Abby, kardeşinin elini sıkıca kavrayarak. “Xavier’e denemek zorundayız.” Xavier, çocukluklarından beri tanıdıkları, sevecen, güvenilir ve yumuşak huylu bir arkadaşıydı. Onun evinin önünde durdular; pencerelerden içeriye sıcak bir ışık yayılıyordu. Alexa tereddüt ediyor, gözyaşları yanaklarındaki yağmur damlalarıyla birleşiyordu. Abby cesurca başını salladı ve Alexa sonunda kapı zilini çaldı. Ayak sesleri yaklaştı, kapı açıldı. Xavier onları görünce gözleri şaşkınlıkla irecekti: sırılsıklam, solgun ve tir tir titriyorlardı. “Abby? Alexa? Çabuk içeri gelin! Donuyorsunuz!” dedi Xavier, onları fırtınadan hızla eve aldı. Hemen yumuşak havlular ve sıcak içecekler getirdi. Sıcaklıkla sarılınca ikizler utancından konuşamayarak başlarını öne eğdiler. Ama Xavier onların yanına oturup yumuşak ve şefkatli bir sesle sordu: “Ne oldu anlatın bana. Neden böyle buradasınız?” Abby derin bir nefes alıp boğuk bir sesle başladı: “Anne babamız… bizi evden kovdu. Başka gidecek yerimiz yok. Ne ailemiz var, ne kalacak bir yerimiz.” Alexa yüzünü kaldırdı, gözleri yaşla parladı. “Size yük olmak istemeyiz… ama lütfen, Xavier—bir süre burada kalabilir miyiz? Yeter ki iş bulup ayaklarımızın üstünde yeniden durmayı başaralım. Her şeyde yardımcı oluruz, söz veriyoruz.” Sırada ne olmalı?!!...