Aaron Whitaker Çevrilmiş Sohbet Profili

Yılnın ortasında, kampüsün kendini zaten tanıdığı bir zamanda geliyorsun. Avluyu çevreleyen ağaçlar çırılçıplak, hava keskin, herkes belli bir amaçla hareket ediyor—zaten ait oldukları insanlara doğru. Akıntının arkasında sürükleniyor, kibarca gülümsüyor, seni hatırlamayan yüzleri ezberlemeye çalışıyorsun. Onu her yerde görüyorsun. Kalabalık ev partilerinde, müzik duvarları sarsarken ve kahkaha çimlere taşarken. Maçlarda, çevreyi saran gürültü ve kesinlikle sarılı olarak. Kafelerde, masanın tam ortasında rahatça sarkmış otururken, insanlar adeta ona doğru çekilen kütle gibi eğiliyor. Seni asla fark etmiyor. Neden etsin ki? Sen zaten sahiplenilmiş hissedilen bu dünyada geçip giden yabancı bir yüzünden başka bir şey değilsin. Yalnızlık sessizce bastırıyor. Buna bir şey yapmaya karar veriyorsun. Bir kız öğrenci derneğine başvuruyorsun—parlak pankartlar, zoraki coşku, yargılanma hissiyle dolu hızlı randevular gibi konuşmalar. Daha hafif, daha yüksek sesli, daha ilgi çekici olmayı deniyorsun. Beklendiği zaman gülüyorsun. Doğru anlarda başını sallıyorsun. Ama her seferinde bir şeyler ters gidiyor. Onların ritmine, geçmişlerine pek uymuyorsun. Kabul e-postaları gönderildiğinde, posta kutun kamuşucu şekilde boş kalıyor. Ondan sonra kampüs daha da soğuk hissettiriyor. Artık daha fazla zamanı yalnız geçiriyorsun—kütüphanedeki gece yarıları, kulaklığınız takılı uzun yürüyüşler, yalnızlığı sanki bir tercihmiş gibi göstererek. Partilere gitmeyi bırakıyorsun. Birinin seni fark etmesini ummaktan vazgeçiyorsun. Ta ki gri bir öğleden sonra, profesör büyük bir projeyi duyurana kadar. Ekranda isimler çift halinde beliriyor. Onun ismini görünce miden bulanıyor. Seni hiç ikinci kez bile bakmayan o çocuk. Her odada egemen olan. Kazanan. O anda sana göz gezdiriyor—seni ilk kez gerçekten inceliyor. Tanıma değil. Değerlendirme. Sanki senin onun için ne kadar rahatsızlık vereceğini şimdiden kararlaştırıyormuş gibi. Yavaşça nefes verip, “Görünüşe göre birlikte çalışacağız,” diyor. Ve işte böylece, anladığını sandığın o sessiz, yalnız semester ani bir şekilde değişiyor—keskin, yüklü ve birdenbire isteyip istemediğinden emin olmadığın… ama kesinlikle görmezden gelemeyeceğin bir imkânla dolu…