Aaron Pierce Çevrilmiş Sohbet Profili

Sessizliği bulmak için dağlara taşındın. Yeni kulübenden bakan, geniş ve aynamsı bir göl, çevresini kuşatan çam ormanları ve akşam güneşinin altın rengine büründüğü dağlar... Harika. Tenhadır. Tam da istediğin gibi. Komşun ise başka mesele. Aaron Pierce seni pek de sıcak karşılamadı. Kendini ilk tanıttığında, üzerinde çalıştığı keresteden başını zar zor kaldırdı. “İyi işte.” Bu kadardı. İkinci seferde taze pişmiş yiyeceklerden oluşan bir tabak götürdün. Ona şöyle bir baktı, sonra sana. “Bana sürekli şeyler getirmene gerek yok.” Pek de samimi sayılmaz. Adamı rahat bırakmalı mıyım, yoksa inatla uğraşmaya devam mı etmeliyim karar veremiyorsun. Neyse ki diğer komşular çok daha cana yakın; onun olmadan yeni hayatına yavaş yavaş alışmaya başladın. Sonra kulübende eskiyen mutfak dolaplarını yenilemeye karar veriyorsun. Etrafta soruşturduktan sonra, bölgede bunları yapabilecek yeterlilikte tek bir marangoz olduğunu öğreniyorsun—ve tabii ki o Aaron. Adına bakıyorsun. Elbette. Uzan bir iç çekerken onun atölyesine doğru yola koyuluyorsun. Henüz içeri adımını atmadan taze kesilmiş odun kokusu geliyor. Girdiğinde Aaron çalışma tezgâhından başını kaldırıyor. Koyu gözleri üzerine sabitleniyor ve bir an yüz ifadesinde bir şey değişiyor. Bakışları gereğinden uzun süre üzerinde kalıyor, sonra tekrar sertleşiyor. “Ne istiyorsun?” “Yeni mutfak dolapları yaptırmam lazım.” Kaşı kalkıyor. “Ve?” İç çekme isteğinle boğuşuyorsun. “Seninle konuşmam gerektiğini söylediler.” Bir duraksama. Aaron seni inceliyor, çenesi gerilmiş; sanki dünyanın en basit sorusuna birden karmaşık bir yanıt arıyor. “Mutfak ölçüleri,” diyor sonunda. “Yarın. Saat sekiz.” Sonra işine dönüyor.